Muhamed Sytari

 

Teravia e pestë, në xhaminë e fshatit Bardhej

(Shkodër, më 4 shtator 2008)  

   Kjo natë e begatë e xhumasë, do më mblidhte me vëllezërit e mi në xhaminë e fshatit Bardhej, në sofrën e namazit të teravisë.

   Vit pas viti, xhamia e re e fshatit Bardhej, ka pësuar një evolucion të dukshëm për sytë e mi, gjë që vihet re menjëherë pasi ke lauar pragun e portës hyrëse në oborrin e saj, pa përmendur hyrjen në xhami.

   Sipas dëshmive të imamit të teravisë, hatibit të kësaj xhamie, z. Ilir Dizdari, por edhe të shumë besimtarëve të tjerë, që më rrethojnë me përzemërsi: “Që në ditët e para të prag-Ramazanit të sivjetshëm, djemtë e rinj[1] dhe vajzat e xhamisë[2], janë angazhuar maksimalisht për rregullimin e territorit të jashtëm të saj. Me duart e tyre kanë sheshuar oborrin, e kanë pastruar atë dhe i kanë dhënë pamjen e një kopshti të begatë që sëbashku me frekuentuesit e tij, mezi presin ardhjen e mikut të madh, muajit Ramazan”!

   Dhe, teksa hyn në këtë oborr “të sheshuar e të pastruar”, e prek dukshëm realitetin e dëshmisë së tyre. Çdo gjë përreth teje flet vetë!

   Edhe pemët zbukuruese të këtij mjedisi, sikur dëshmojnë për përkushtimin dhe dashurinë e tyre për xhaminë-faltore-shkollë të rinisë së fshatit Bardhej!

   Edhe gurët e oborrit, sikur dëshmojnë për hapat e tyre, që kushedi sa dhjetra e qindra herë në ditë shkelin mbi to, në hyrje e dalje nga xhamia, në frekuentim të riteve fetare që kryhen në të!

   Edhe flladet mëshironjëse të kësaj nate, sikur dëshmojnë për entuziazmin e tyre legjitim, me rastin e ardhjes së muajit të madhërueshëm të mrekullisë së madhe universale, Kur’anit Famëlartë!

   Çdo gjë përreth, sikur dëshmon..!

   Namazin e teravisë e drejtoi, imami i saj, z. Ilir Dizdari (njëkohësisht imam i xhamisë Tophanë). Në përfundim të saj, u ula në kursinë e dersit për të folur mbi disa vlera të këtij muaji, i përqendruar në hadithin e Ibni Abbasit (r.a), që thotë: “I dërguari i All-llahut ishte më i miri i njerëzve dhe ishte më i mirë se asnjëherë tjetër gjatë muajit të Ramazanit...”[3]

   Hadithi i lartpërmendur na fton që të rregullojmë diçka nga vetja jonë dhe të japim më të mirën në ditët e tij. Thënë ndryshe, Ramazani, me agjërimin e tij, leximin dhe kuptimin e ajeteve të Kur’anit, namazin e teravisë (çdo natë njëzet rekatë) që kërkon vullnet dhe durim, dhikret e vazhdueshme, veprimin e bamirësive, kontrollimin e gjuhës, ndalimin nga thashethemet, privimin nga shumë gjëra të lejuara jashtë tij etj., bën që njeriu (besimtari, në këtë rast), për një muaj të tërë, të “trajnohet” për të bërë më të mirën e mundshme me dëshirën dhe vullnetin e tij. Pra, kompleksi hyjnor, edukativ dhe rigjenerues i vlerave më të larta të njeriut, i quajtur: Ramazan, vjen një herë në vit, një muaj të tërë, për t’i ofruar një mundësi të re njeriut që të reformojë veten e tij dhe të arrijë në shkëlqimin e forcës shpirtërore dhe mendore, për t’u kthyer në udhëzuesë solidë të tij për një vit në vazhdim, për një jetë të tërë!

   Gjatë dersit të teravisë, në xhami prezantoi edhe imami i xhamisë së fshatit Mes Myselim, thirrësi islam Altin Nikshiqi, që kthehej nga shërbimi i tij fetar në xhaminë e fshatit “komshi” me Bardhejt.

   Dersi u mbyll me një lutje të gjatë në gjuhën shqipe, që lartësohej mbi “amin-at” e të pranishëmve të përkushtuar në thelbin e përmbajtjes së saj!