Muhamed Sytari

Teravia e njëzetekatërt, në xhaminë e Parrucës

(Shkodër, më 23 shtator 2008) 

   Ja ku jam, sërish në xhaminë e Parrucës. Sërish para madhështisë së saj, historisë së gjatë, vlerave dhe mesazheve qytetëruese që ajo përcjell, për çdo kalimtar pranë dyerve të saj, për çdo frekuentues në gjirin e saj.

   Ja ku jam, sërish në xhaminë e Parrucës, në këtë natë të njëzetekatërt të këtij Ramazani duarplot, me begati vizitash e begati takimesh besimtare!

   Ja ku jam, sërish në xhaminë e Parrucës! Këtë radhë, jo thjesht për të bërë një vështrim në ambientet e saj plot gjallëri teravie e harmoni Ramazani në mesin e besimtarëve.

   Përballë të pranishëmve që qëndrojnë aty, para syve të mi, në këtë dalje të parë para tyre që nga hapja e xhamisë së re e madhështore, emocionet e një vasi të munguar e të vonuar në kohë, nuk mund të fshihen. Koha, mikja jonë e shtrenjtë, nuk lejon ndalesa emocionale, realiteti është ai që ka rëndësi!

   Çfarë t’u them sonte, në këtë natë, afër mesit të dhjetëditëshit të fundit të këtij muaji? Çfarë t’i këshilloj? Dhe para syve më vjen nëna e dashur e bujare me dijen dhe përkushtimin e saj, zonja Aishe (r.a), të cilën, një ditë, e pyeti tabiiu Atâ: Më trego për diçka të veçantë nga veprimet e Resulull-llahit (a.s). Ajo ia ktheu: “E çfarë nuk ka qenë e veçantë nga Resulull-llahi (a.s)? Për shembull, një natë, erdhi në shtrat dhe më tha: “Më lejo ta adhuroj Zotin tim” dhe u ngrit, mori abdest dhe u ngrit të falej. Nisi të qante derisa lotët i rrodhën mbi gjoksin e tij. Pastaj ra në ruku dhe qau, pastaj ra në sexhde dhe qau. Pastaj e ngriti kokën e tij dhe vazhdoi të qante dhe vazhdoi kështu derisa erdhi Bilali ta lajmëronte për namazin e sabahut. E pyeta: O i dërguar i All-llahut, përse qan kaq shumë, ndërkohë që All-llahu të ka falur çdo gjë, të bërë e të pabërë? Tha: “A nuk duhet të jem rob mirënjohës? E si të mos e bëj këtë, kur sonte më zbriti ajeti: “Në krijimin e qiejve e të tokës, në ndryshimin e natës dhe të ditës, ka argumente të qarta për ata që kanë arsye dhe intelekt”[1]...”[2]

   Përkushtimi i Resulull-llahit (a.s) është busull orientimi për ne, të cilin e prekim më shumë se kurrë në ditët dhe netët e këtij muaji të madhnueshëm, ku secili prej nesh mundohet të jetë më njerëzor, më bamirës, më i ruajtur, më fjalëpak, më i gjerë me tjetrin, më mistik në raport me fenë dhe praktikat e saj, më altruist, më i gatshëm për të sakrifikuar e për të duruar në rrugën e besimit.

   E teksa flisja, sytë e të pranishëmve, të mbushur me dritë nga drita e Resulull-llahit, Robit mirënjohës, më ndiqnin me vëmendje dhe me pohimet e tyre me kokë, miratonin atë çfarë ishte paracaktuar për të qenë hiseja e tyre prej këshillave fetare të kësaj nate plot qetësi besimi.

   Me kërkesën e imamit të xhamisë, teologut Naim Drijaj, drejtova faljen e jacisë. Teravia, nën drejtimin e tij, kaloi shpejt. Tre salavatet pas faljes së tetë rekateve të para dhe në përfundim të saj, sikur ia shtuan hijeshinë dhe përshpirtësinë njëzetë rekateve të teravisë së njëzetekatërt.

   Lutja në gjuhën shqipe shoqëruar me “amin-at” e të pranishëmve ishte fundi i këtij tubimi të mbarë, për këtë natë, në xhaminë e Parrucës.

   Duke dalur nga xhamia, u ndala dhe hodha sytë përreth. Mu kujtua ajo ditë e lumtur e 23 marsit 2007, kur të gjithë pritnin momentin fatlum të përurimit të xhamisë së famshe të Parrucës. Më erdhi ndër mend, ai përjetim që kisha kaluar në momentet e para të atij mëngjesi, të cilin, më pas e kisha hedhur mbi letër: “Ezani i sabahut të ditës së xhuma, 23 mars 2007, sinjalizoi fillimin e emocioneve të mëdha të një dite, që do të mbahet mend gjatë në kujtesën e besimtarëve muslimanë dhe qytetarëve shkodranë... Emocionet e kësaj dite janë të lidhura me historinë, me të shkuarën, me të tashmen, me të ardhmen e këtyre besimtarëve, me Shkodrën dhe me brezat, që pasojnë njëri-tjetrin. Emocionet e kësaj dite janë të lidhura me gëzimin e madh të përurimit të xhamisë së re të Parrucës, në qendrën e qytetit të Shkodrës.

   Me një pamje të shpejtë të mjedisit, dukej se gjithçka përreth sheshit të Parrucës, ishte veshur me petkun festiv të një bajrami të veçantë, që kishte kohë që kishte filluar...

   Nga lartësitë qiellore, kishte ditë që rreshjet mëshironjëse nuk ndalonin. Ato, sikur kishin një detyrë të paracaktuar... ato, ishin kthyer në një dorë ndihme, për ata dhjetra djem të rinj e burra besimtarë, që kishin ditë të tëra që përgatiteshin për të pritur këtë ditë të lumtur e të shënuar në jetën e tyre... Pemët e gjelbëruara, nuk ndiheshin... Heshtja e përuljes përpara madhështisë së Krijuesit të tyre, i kishte pushtuar dhe njëkohësisht i kishte dhuruar bukurinë që marrin krijesat në ditë festash të tilla...

   Nga të katër anët e qytetit, vërshonin njerëz me fytyra të qeshura, të rinj të gëzuar, të moshuar pothuajse të përlotur, njerëz të shumtë që kishin një pikë referimi, sheshin e bajramit të madh, sheshin e xhamisë së Parrucës, të famshmes xhami e Parrucës.

   Vetë xhamia e re, ishte stolisur e zbukuruar, si asnjëherë tjetër më parë. Nga minaret e saj të larta, lexohej dukshëm: “Xhamia simbol uniteti”, që ia shtonte edhe më shumë hijeshinë e madhështinë e saj. Si një vello bukurie mbi kokë, i kishin hedhur flamurin kombëtar, që sëbashku me shkrimin në mes të dy minareve, përkthenin qartas mesazhet hyjnore e kombëtare, që rrezaton xhamia e re e Parrucës. Të shumtë ishin ata, që ishin shtangur duke shikuar këto pamje mahnitëse të xhamisë simbol të unitetit dhe të harmonisë kombëtare e fetare njëkohësisht... dhe kishin të drejtë..!

   Ora 10.30, hapi siparin e fillimit të ceremonisë së përurimit të xhamisë së Parrucës. Me dhjetra mijëra të pranishëm, kishin mbushur sheshin. Të gjithë prisnin...”

   Sesi mu kujtua ai moment i mbushur me emocion, kureshtje, krenari e frymëmarrje besimi. Sesi mu kujtua ajo ditë, kur xhamia e Parrucës ishte kthyer në kiblen e muslimanëve shkodranë e shqiptarë (në të gjitha trevat e tyre). Kur xhamia e Parrucës na mblidhte të gjithëve, si një familje e madhe, më e fortë se kurrë, më solide se asnjëherë, më pranë dëshirës për të besuar e për të qenë të përkushtuar..!

   Duke marrë frymë thellë, para madhështisë së xhamisë së Parrucës, u luta me zemër që pozicioni i saj, si institucion i pavarur nga dëshirat dhe emocionet, të qëndrojë i paprekshëm, i qëndrueshëm, në pozitat e një kibleje të mirëfilltë uniteti islam dhe përkushtimi ndaj Thirrjes Islame!