Muhamed Sytari

Teravia e njëzetegjashtë, në xhaminë e fshatit Vukatanë

(Shkodër, më 25 shtator 2008) 

   Rrugës drejt fshatit Vukatanë, shenjat e skamjes, varfërisë dhe mjerimit në realitetet e ndryshme shqiptare, duken gjithandej. Rruga, mbi të cilën lëvizim, është personifikimi më i mirë e më kokëfortë i këtij realiteti. Nuk e di, gjatë fushatave të shumta elektorale, kandidatët e ndryshëm që kërkojnë vota, nga do të vijnë vallë në këtë fshat? Nga kjo rrugë? E nga tjetër?!

   Xhamia e fshatit Vukatanë është e vjetër, e teksa pyes për moshën e saj, më të moshuarit, më thonë njëzëri: “Askush nga ne nuk e di me saktësi datën dhe vitin e ndërtimit të xhamisë, vetëm Zoti e di se kur e kush e ka ndërtuar”!

   Duke pyetur për elementë të ndryshëm të faltores së moçme, disa prej tyre tregojnë: “Dritaret aktuale të xhamisë, kanë qenë shumë më të larta sesa duken, por me kalimin e viteve lëvizjet e tokës kanë luajtur rolin e tyre në këtë fenomen tjetërsues të përmasave origjinale të tyre”.

   Në xhaminë e këtij fshati, gjatë muajit të Ramazanit, shërben ish-medresisti, Fatjon Hamzi (sot student në Universitetin e Shkodrës), banor i këtij fshati, fjalëpak, fytyrëqeshur dhe i përkushtuar në shërbimet e tij fetare në xhaminë e fshatit të tij.

   Para namazit, iu drejtova të pranishëmve, pjesa më e madhe e të cilëve janë në moshë të re, rreth angazhimit për të përfituar sa më shumë nga ditët e mbetura të këtij muaji, që me sonte ka kaluar gjysmën e dhjetëditëshit të tij të fundit. (Nuk mund të lë pa përmendur rregullin dhe qetësinë e admirueshme për çdo xhami, që gjetëm në xhaminë e fshatit Vukatanë, nga xhemati i ri në moshë i saj)

   Rekatet e para të teravisë, me kërkesën tonë i drejton ish-nxënësi im, imami i kësaj xhamie. Rekatet pasuese i lënë vendin njëra-tjetrës e vitri i jacisë, vjen shumë shpejt. Pas tij, lutja me xhemat, të cilën e drejton thirrësi islam Lavdrim Hamja, mbyll aktivitetin fetar të kësaj nate.

   Prej veçorive të kësaj xhamie, është edhe çinari i madh e i moçëm, që qëndron përballë derës së saj. Asnjeri nuk e di me saktësi moshën e tij, por secili prej banorëve të këtij fshati dhe frekuentuesve të kësaj xhamie duhet të ndjejë mburrje legjitime për ruajtjen e tij, gjatë gjithë këtyre viteve të gjata, në ambientet e xhamisë. Me siguri, lashtësia e tij është e lidhur ngusht me moshën e vërtetë të xhamisë së vjetër të fshatit Vukatanë.

   Xhamia e vjetër, rrethohet edhe nga varrezat e saj, të cilat, në të shumtën e rasteve i përkasin kohërave të shkuara, për ç‘ka edhe karakterizohen nga elementë të një kulture e një qytetërimi shumë të lashtë e përherë bashkëkohor! Për efekt të kohës, mundësia për t’i vizituar nga afër është e vogël, por dëshira dhe kureshtja, kthehen në shtysa serioze për t’u kthyer sërish në këtë xhami të moçme.