Muhamed Sytari

Teravia e njëmbëdhjetë në xhaminë e fshatit Shkjezë

(Shkodër, më 10 shtator 2008)  

   Xhamia e fshatit Shkjezë qëndron krenare mbi kodrën, maja më e lartë e së cilës është minarja 20 metër e saj. Kodra, mbi të cilën qëndron xhamia, është e rrethuar me shtëpi banimi. Nga lart, të duket se shtëpitë e këtij fshati sillen, si në tavaf, rreth xhamisë së tyre, duke marrë prej saj mirësi, paqe, siguri!

   Natën e parëtë dhjetëditëshit të dytë të këtij Ramazani, sëbashku më thirrësin islam Lavdrim Hamja, erdhëm ta falnim në xhaminë e re të këtij fshati, e filluar me kontributin vullnetar të muslimanëve të këtij vendi, në vitin 2003[1] dhe e përfunduar pas katër muajsh, siç na tregon kryetari i këshillit të xhamisë, Bajram Zagani.

   Në ballë të xhamisë së Shkjezës, 13 m x 6.70 m, qëndron një mihrab i thjeshtë, i vogël, ku janë varur disa lutje dhe sure të shkurtra kur’anore. Minberi, me pak këmbë shkallë, është punim druri, hyrja e të cilit është zbukuruar me një perde jeshile. Nga të dy anët e mureve të brendshme, xhamia ka nga gjashtë dritare, që e ndihmojnë për të “marrë frymë” si duhet.

   Imami i xhamisë, Dritan Cukali, është një djalë i qeshur e dashamirë. Me shumë mirësi na falënderon për vizitën e kësaj xhamie dhe pjesëmarrjen në faljen e teravisë së kësaj nate.

   Kjo natë e begatë, më kishte rezervuar edhe një kënaqësi më shumë, nga çdo natë tjetër, në xhamitë e vizituara gjatë këtij muaji. Në xhaminë e Shkjezës, para nesh kishin ardhur edhe tre besimtarë frekuentues të rregullt të xhamisë së Tophanës. Takimi i tyre ishte një befasi e këndshme dhe një reflektim i papritur i një prej vlerave të mëdha të këtij muaji; mundësia për të vizituar xhami dhe xhemate të tjera, në forcim të harmonisë dhe vëllazërisë islame. Veprimi i tyre ishte shumë domethënës! Kjo vizitë e tyre në xhaminë e Shkjezës, përveç shpërblimeve hyjnore për nijetin e mirë, ishte edhe një dëshmi e qartë e larmisë së jetës në Ramazan dhe kënaqësisë së të jetuarit me adhurimin e Zotit, kudo në shtëpitë e Tij.

   Rekatet e teravisë kaluan shumë shpejt. Teksa falesha imam, në mihrabin e xhamisësë Shlkjezës, përveç kënaqësisë që më dhuronte çdo fraksion i namazit, isha i lumtur se pas meje ishte edhe një pjesë e xhematit tophanali. Ishte si të thuash një xhemat i miksuar, por shumë solid i dashur në mes vete. Reflektonte shpirt nga shpirti i këtij muaji.

   Duke u larguar nga xhamia e Shkjezës, kuptuam se sa nevojë ka xhamia shqiptare sot për konsolidimin e xhemateve, për harmoninë në mes tyre, për vizitat e ndërsjellta, për fuqizimin e urave të komunikimit në shërbim të fuqizimit të vetë muslimanëve shqiptarë dhe shfaqjes së tyre në shoqëri, me elementët e besimit dhe qytetërimit islam!