Muhamed Sytari

Teravia e dhjetë, në xhaminë e fshatit Kosmaç

(Shkodër, më 9 shtator 2008)  

   Hyrja në oborrin e xhamisë së Kosmaçit të jep një kënaqësi të veçantë, për faktin se kudo mbizotëron gjelbërimi, ndërkohë që pemët e shumta në lloj e sasi, qëndrojnë në këmbë para syve të tu, teksa kalon pranë tyre drejt hyrjes së faltores. Buzë derës së metaltë të oborrit, qëndron një shelqe e madhe, degët e së cilës bien mbi derë duke të përkëdhelur me butësi që në hapin e parë në hyrje të tij.

   Xhamia e këtij fshati është e rregullt, e plotë, e hijshme dhe me një strukturë ndërtimi të ngjashme me xhaminë e Perashit, në qytetin e Shkodrës.

   Në ballë të hyrjes qëndron mihrabi i lyer me ngjyrë të jeshile. Në të djathë, minberi i punuar me dërrasë, është veshur i tëri me një copë të kuqe. Përballë tij, në krah të majtë ndodhet kursija e dersit. Xhamia është e mobiluar me qendër zëri, elektrifikim të rregullt dhe është shtruar me tapeta shumëngjyrësh e shumë llojesh. Dritaret e saj, me perde ngjyrë blu, përveçse i shtojnë bukuri pamjes së brendshme të xhamisë, bëjnë që gama e gjerë e ngjyrave të krijojë një ylber të këndshëm, i cili të dhuron qetësi e prehje.

   Kjo natë është e qetë dhe freskët. Era ka filluar të lëvizë dhe fëshfëritjet e gjetheve në pemët e shumta duket sikur bien salavate mbi të Dashurin, ndërsa muezini i xhamisë është ngritur për të lajmëruar hyrjen e kohës së jacisë.

   Nga brenda, xhamia e Kosmaçit, është e pastër, e mirëmbajtur dhe kudo dominon qetësia e natyrshme e një faltoreje, në prag të përgatitjes për lutjen e ezanit dhe namazet vijuese.

   Rreth 90 % e xhematit të kësaj xhamie, sonte, janë moshë e re. Më të vjetrit e pranishëm, thonë se një pjesë e xhematit kanë shkuar të falen në xhaminë e Mjedës e përreth. “Pothuajse për çdo natë teravie, një pjesë e xhematit, shkon të falet në xhamitë përreth tonës. E kemi si zakon dhe e bëjmë me radhë”- thonë ata, si për të “justifikuar” mungesën e pjesës tjetër të xhematit të moshuar.

   Imami i xhamisë, Bujar Hoxhani, është njeri mikpritës dhe i respektueshëm. Në pamje të parë duket se në mes tij dhe xhematit të kësaj xhamie ekziston një lidhje e fortë, e ndërtuar mbi respektin e ndërsjelltë, dashamirësinë reciproke, përkushtimin, dëshirën dhe vullnetin për të kontribuar në rrugën e gjatë të udhëzimit dhe Thirrjes Islame.

   Të rinjtë e kësaj xhamie janë njerëz të urtë e të qetë. Me gjunjë të thyer, ata dëgjojnë me heshtjen e kërkuesit të diturisë dersin e kësaj nate. Teksa flas për urtësinë e ndarjes së muajit të Ramazanit në tri etapa dhjetë ditore (mëshirë, falje, largim nga ndëshkimi hyjnor), në të cilat duhet të përfitojmë sa më shumë, për të shtuar veprat e mira, për të pakësuar të keqen e vetes e, për të ndryshuar diçka nga natyra e jashtë Ramazanit, ata dëgjojnë me vëmendje, të përqendruar.

   Dersin e shoqëron edhe era e freskët e kësaj nate, që nëpërmjet dritareve të hapura hyn me butësi në mes tonë, për t’u ulur në gjunjë, bashkë me pjesën tjetër të xhematit. Edhe era e freskët e kësaj nate kthehet në xhemat, në xhaminë e Kosmaçit. Me prezencën e saj, ajo lajmëron shenjat e para të një vjeshte të re në rrugë drejt nesh...

   Namazi i teravisë nuk vonon dhe na merr në një botë të gjerë e të pafund të mbushur me rrugëtime shpirtërore në kërkim të lidhjes së sinqertë, mëshirës, faljes, kënaqësisë hyjnore, në hapësirën njëzet rekatëshe të miraxhit ramazanor të kësaj nate.