Imam Muhamed Sytari

Shejkh Vehbi S. Gavoçi

Njerëzit bëjnë disa pyetje dhe kërkojnë përgjigje për to. Cilat janë disa cilësi të Krijuesit (xh.sh)? Pse Ai na ka krijuar ne me gjithësinë dhe e ka vënë atë në dispozicionin tonë? Çfarw kërkon prej nesh, mbasi nuk ka nevojë për kënd, por gjithësia ka nevojë për Të në çdo sekondë?

Disa cilësi të Zotit xh.sh.

1. Krijuesin (xh.sh) nuk e ka parë kush. Edhe Profeti (a.s) kur u ngjit në miraxh (në qiell) ka thënë: “Pashë dritë! Ishte dritë, si mund ta shihja?!” Pra, mbasi nuk e ka parë kush, asnjë nuk mund të thotë se si është Zoti (xh.sh).

2. Krijuesi nuk ka nevojë për ushqim e furnizim, për ajër, nuk ka sy, veshë, duar e këmbë si krijesat e Tij. Ai shikon e dëgjon gjithçka, por mjetin nuk e dimë. Krijesat e Tij formohen nga mishi me kocka të dobëta që gradualisht forcohen, janë të padijshme dhe mësojnë. Zoti (xh.sh) nuk ka asnjë ngjashmëri me krijesat e Tij.

3. Disa ateistë e pyetën Profetin (a.s) në Meke: “Për çka na thërret?” Profeti u përgjigj: “Për të besuar në Zotin (xh.sh)” Ata përsëri pyesnin: “Na cilëso Zotin tënd si është, prej ari, argjendi a prej hekuri?” Me këtë rast zbriti sureja "Kul huvall-llahu ehad" deri në fund që do të thotë: "Thuaj: Ai, Allahu është Një! Allahu është Ai që çdo krijesë i drejtohet (mbështetet) për çdo nevojë. Ai s'ka lindur, as nuk është i lindur. Dhe Atij askush nuk i është i barabartë”.  (Ihlas: 1-4).

Besimtari nuk mund të thotë se Zoti (xh.sh) ka ardhur nga tjetri e ai tjetri pas Tij, por duhet thënë se është pa fillesë e mbaresë.

Besimtarët duhet të largojnë nga mendja mendimet e shtrembra, pyetjet spekulative, të mënjanojnë dyshimet, të mos merren me biseda e diskutime të pa baza, të mos bien në mëkate e gabime të pafalshme, por të besojnë me mendje, me zemër e me shpirt në qenien e Zotit (xh.sh) e në cilësitë e Tij.

4. Besimtari e ka të qartë se çdo krijesë ka fillim e ka fund, ka lindje dhe vdekje, Zoti (xh.sh), nuk u ngjan krijesave, prandaj nuk ka fillim as nuk ka fund. Zoti (xh.sh) është i plotë, ka cilësi të plota.

5. Zoti (xh.sh) na ka mësuar emrat e Tij në Kur'an e në hadithe, prandaj nuk është e lejueshme të themi emra për Të sipas dëshirës sonë. Këndej nuk bën p.sh të shprehemi me emra të tillë si qiell, inxhinier, fuqi, person, natyrë, shpirt, dritë etj, mbasi qielli e natyra janë të krijuara, nuk munden të krijojnë një grusht dhé, një kokërr grurë e jo një buburrecë, mushkonjë, mizë etj.

Zoti (xh.sh) ka 99 emra. Ata janë të lidhur të gjithë me të mirat e Tij. Emri i Tij i vetëm është All-llah, i cili njihet më tepër se emrat e tjerë që përmenden.
Dijetarët (ulematë) thonë se emri më i madh është All-llah, pra është mirë të përsëritet disa herë në ditë dhe është shumë mirë të arrihet deri në 100 herë.

6. Zoti (xh.sh) na i ka mësuar virtytet e Tij si: krijues, fuqiplotë, i pangjashëm, dëgjues i largët dhe i afërt pa asnjë dyshim, shikues i tillë në errësirë e dritë pa asnjë mëdyshje, edukues i gjithësisë, mbret i gjithçkaje të gjallë e jo të gjallë. Ai bën ç’ka do, jep e merr si do, nuk i trembet kujt, nuk është përgjegjës para kujt, s'ka nevojë për kënd as për kurrgjë, krijoi gjithësinë dhe e zhduk atë, mandej e krijon me një fjalë: “Bëhu!” dhe ajo bëhet. Nuk lodhet, nuk harron, nuk mërzitet nga sjelljet e punët e këqija të njerëzve, falw pa masë, ka mëshirë që përfshin gjithësinë, prandaj kur njeriu kthehet në rrugë të drejtë, sado të ketë punuar keq e thënë fjalë të ndaluara, pendesa i merret parasysh.

Tregohet se hz. Ibrahimi (a.s), ka qënë shumë bujar dhe nuk hante gati kurrë pa pasur miq. Një herë kaloi para tij një plak. E ftoi për të ngrënë dhe e pyeti se çka besonte. Plaku u përgjigj se besonte zjarrin. Hz. Ibrahimi u betua të mos e gostiste plakun, mbasi adhuronte zjarrin. Plaku u largua pa ngrënë. Me këtë rast Hz. Ibrahimit i erdhi urdhëri nga Zoti (xh.sh): “O Ibrahim, Unë e ushqeva tash 70 vjet, ti nuk e ushqeve njëherë”. Atëherë, Ibrahimi (a.s) doli ta kërkojë plakun dhe, kur e gjeti, i tha: “Urdhëro, për të ngrënë tek unë”. Plaku e pyeti  Ibrahimin: “Ç 'ka ndodhur, tani po më fton, kurse më parë më përzure?” Ibrahimi (a.s) iu përgjigj: “Zoti (xh.sh) më qortoi, më tha se atë plak e furnizoj tash 70 vjet pa u mërzitur, kurse ti menjëherë u mërzite”. Në atë çast, plaku u soll nga Zoti (xh.sh), bëri tobe dhe hoqi dorw nga adhurimi i zjarrit.

Çdo virtyt i mbështetet Zotit (xh.sh) dhe përkundrazi, çdo ves nuk i mbështetet Atij. Zoti (xh.sh) nuk është zullumqar. Më i afërt tek Ai është më i miri.

Zoti (xh.sh) nuk e harron as nuk e humb të mirën sado e pakët, qoftë të larguarit e një ferre, të një gastareje, të një lëkure bananeje, që të mos dëmtohet a të rrëshqasë njeri, qoftë të dhënit ujë a mbrojtja e një kafshe nga keqtrajtimi e dëmtimet etj.

Zoti (xh.sh) gjithashtu nuk harron dhe fjalët e sjelljet e liga, sado të vogla qofshin, si: fyerja e një tjetri, frikësimi me bërtitje ose me armë, vënia në lojë, përvetësimi i gjësë së tjetrit e të tjera parregullsi.

Në Kur'anin Famëlartë për këtë problem thuhet: "E kush punoi ndonjë të mirë që peshon sa grimca, atë do ta gjejë. Dhe kush punoi ndonjë të keqe, që peshon sa grimca, atë do ta gjejë". (Zelzele: 7-8).

Zoti xh.sh. nga drejtësia që ka, do t'u japë të drejtën atyre që u është mohuarnë këtëjetë të përkohshme. Me çfarë? Me të mirat që ka bërë, mbasi në jetën tjetër nuk ka kush të holia për të larë borxhet, nuk ka pozitë, ushtarë e roje, është i vetëm, nufc lidhet veç me sjelljet e tij në këtë jetë.

7. Profeti a.s. kallëzon se në kohët e vjetra një njeri kishte vrarë 99 vetë. Më yonë bëri edhe një vrasje dhe u bënë 100 vetë. Ky njeri u suall nga Zoti xh.sh. me zemër, pastaj vdiq. Zoti xh.sh. ia mori shpirtin me të mirët, mbasi ky vdiq me toube.

Në kohën e Profetit a.s. ishte një njeri që kishte vrarë, kishteadhuruarputee kishtebërë prostitucion. Ai e pyeti Profetin a.s. se po të sillej nga Zotit, a e pranonte pendimin e tij?

Zoti xh.sh. zbriti me atë rast disa ajete Kur'anore. Në to thuhej se ata lloj njerëzish, kur kthehen në punë të mira, Zoti xh.sh. ua sjell të metat e gabimet në punë e sjellje të mira.

Profeti a.s. në një Hadith ka thënë se Zoti xh.sh. e ka ndarë mëshirën e tij në 100 pjesë. Një pjesë e ka zbritur në tokë, me atë pjesë mëshirojmë njeri- tjetrin, nëna- fëmijën, deri pela-mëzin e saj.Njerëzit kanë shumë nevojë të marrin e të fitojnë nga mëshira e Zotit xh.sh., që të mos kujtojë kush se ka mëkate të mëdha e nuk gjen shpëtim. Le të bëjmë toube, le të pendohemi, le te sillemi mirë, se na falen gabimet e të metat dhe na pëlqen Zoti xh.sh. me njerëzit e mirë.