Muhamed Sytari

Simfoni kujtimesh, brigjeve të Marmarasë...

(Më dukej se më merrej fryma teksa mbushesha me frymën e kujtimeve të mia) 

Pendik, 16 qershor 2008

Po ecja i vetëm buzë shkëmbinjve të lagur nga ujrat e Marmarasë. Dielli po bëhej gati të perëndonte duke lënë pas vetes shenjat e tij në horizonte. Këto të fundit kishin marrë një ngjyrë mallëngjimi nga delikatesa e ndarjes...

Nga ana tjetër hëna, pothuajse e plotë, sa vinte e afrohej me dritën e saj të bardhë. Më shoqëronte kudo me vështrimet e saj ngrohëse. Era e detit që frynte me shumë butësi, më merrte në një botë plot kujtime e nostalgji, sa afër aq larg, sa ëmbël aq dhimbshëm, sa gëzueshëm aq trishtueshëm... Më dukej se më merrej fryma teksa mbushesha me frymën e kujtimeve të mia e, ato nga ana e tyre e merrnin frymën time për ta mbajtur në gjirin e tyre, për t’u mbushur me të, dashurisht...

Pranë brigjeve të Marmarasë, vetmia nuk ka vetmi..! Atë e shoqëron simfonia e pandërprerë, ëmbëlsisht prezente, e gabianëve të bardhë, me krahë gri, me sqep të verdhë... Seç këndojnë? Se kujt i këndojnë? Seç kujtojnë? Seç kujtime ndajnë me erën e detit? E ajo, era e Marmarasë, në një moment të magjishëm, bëhet përcjellësja më besnike e jehonës së kësaj simfonie kujtimesh, jehonën e të cilave ajo e merr për ta ndarë me të vetmuarit në kujtimet e tyre, buzë shkëmbinjve të Marmarasë...

Diku larg, nga një anije e vogël që kthehet në breg, dëgjohet zëri melankolik i dikujt që këndon e thotë: “Kur të mos ndjehesh më mirë, mbylli sytë dhe mbështetu te zemra ime... Freskia e kësaj ere, më mbush me frymëra që përcillen vetëm në shikimet tona të ngrohta...”, ndërkohë që melodia e kësaj kënge të famshme sufiste përhapet gjithandej, duke u përthyer ëmbël e qetë në krahët e puhizave të detit që ka marrë ngjyrë kujtimesh... 

Ai zë me botën e tij i përngjet simfonisë së gabianëve që këndojnë pa pushim. Seç këndojnë? Se kujt i këndojnë?..

Dielli tashmë është fshehur plotësisht pas horizonteve perënduese. Dritën e tij e ka marrë hëna. Hapat e mi për një çast ndalen. Vështrimet melankolike udhëtojnë përtej detit, në krahët e erës së Marmarasë, në simfoninë e gabianëve me sqep të verdhë. Shkojnë larg. Sa largësia e frymës së kujtimeve... Sa largësia e nostalgjisë së kujtimeve plot frymë jete... Sa largësia e notave të simfonisë së gabianëve, kur i këndojnë frymës së kujtimeve të tyre, të mallëngjyer...

Brigjeve të Marmarasë, në një prag muzgu, u bashkuan era e detit, simfonia e gabianëve, vetmia e kujtimeve të mia, vargjet e mallit sufist të përthyera në krahët e puhizave mbi blu, në shoqërinë e dritës së hënës që vështronte nga lart dhe merrte nga fryma e kësaj simfonie kujtimesh...

 

Muhamed Sytari