Muhamed Sytari

Shpirt Ramazani në Arizona të ShBA

(Phoenix, 3 shtator 2009) 

Ditët e pritjes për të udhëtuar drejt Arizonës (ShBA), me ftesë nga Qendra Islame Shqiptare Amerikane e këtij shteti, kaluan me shpejtësi, sikurse dhe udhëtimi i gjatë (që shpesh dukej se nuk kishte të sosur) drejt destinacionit tim.

Në akshamin e datës 31 gusht 2009, në aeroportin “Sky Harbor International”, më priste miku im i ngushtë, Imam Didmar Faja dhe anëtarët e bordit drejtues të xhamisë “Greenway”. Takimi me të dhe bashkëpunëtorët e tij ishte shumë i përzemërt dhe i ngrohtë. Kishte kohë pa u parë, që nga janari i këtij viti, kur imami i shqiptarëve të Arizonës vizitoi Shkodrën (në axhendën e së cilës ishte edhe xhamia e Tophanës)...

Pas akomodimit, një filxhan çaji i ngrohtë dhe njohja reciproke me disa prej anëtarëve më aktivë të kësaj qendre, ishte gjëja që do të plotësonte natën e parë të qëndrimit tim në kryeqytetin e shtetit të formuar në vitin 1912.

Të nesërmen e mbërritjes, së bashku me Imam Didmarin, vizituam xhaminë e qytetit Tempe, me kupolat e ngjashme me ato të Mesxhidi Aksasë, si dhe shkollën islame metropolitane të Phoenixit, ku mësonin mbi 170 nxënës, me prejardhje nga shumë shtete të ndryshme, si: Siria, Jordania, Bosnja, Etiopia, Somalia, Egjipti, Iraku, Amerika etj.

Mikpritja e drejtoreshës së kësaj medreseje, zonjës Hind dhe stafit të saj, ishte shumë e ngrohtë dhe thuajse befasuese për nga vlerësimi dhe nderimi i shfaqur në drejtimin tonë. Së bashku vizituam të gjitha klasat, mësuesit, nxënësit dhe ambientet e kësaj shkolle të kompletuar me palestrën sportive, sallën e informatikës, kabinetet e lëndëve të ndryshme fetare dhe shkencore, si dhe dy ambientet e posaçme për kopshtin e fëmijëve të vegjël muslimanë të këtij vendi. U kënaqëm nga arritjet dhe mbi të gjithë nga vetë prezenca e kësaj shkolle në këtë vend. Më dukej sikur kisha ardhur për vizitë në Damask, ndoshta në Stamboll a Dubaj, ndonëse ndodhesha në Arizona të Shteteve të Bashkuara të Amerikës..!

Po atë ditë vizituam edhe Akademinë Kulturore të Arizonës, ku miku im imam, jep orët e Kur’anit. Në vizitën e këtij institucioni islam, nuk do të harroj takimin me disa studentë të vitit të katërt të kësaj Akademie. Disa syresh, kishin origjinë arabe, si: nga Siria, Jemeni, Jordania, Palestina etj. Së bashku zhvilluam një dialog të shëndetshëm mbi vlerën e kohës dhe marrëdhëniet e rinisë muslimane me Krijuesin e gjithësisë, përballjen me sfidat e kësaj kohe, paragjykimet mbi mbajtjen e hixhabit etj. Teksa biseëdonim, më tërhiqte vëmendjen lirshmëria e tyre në komunikim, thjeshtësia e pyetjes, vëmendja ndaj argumenteve të bisedës tonë dhe afrimiteti i gjetur në mes tyre.

Kjo ditë u plotësua me namazin tim të parë të jacisë në xhaminë e shqiptarëve të Arizonës. Pas prezantimit të bërë nga imami i saj, mbajta një bisedë fetare që i binte të ishte një lloj përshëndetje dhe prezantimi me xhematin e kësaj faltoreje të re e të hijshme. Ato, u pasuan me namazin e teravisë dhe përshëndetjet e përzemërta me frekuentuesit e shumtë të saj, ku përveç shqiptarëve kishte edhe besimtarë pakistanezë, palestinezë, egjiptianë, indianë etj. Të gjithë së bashku, ngjasonin me një vëllazëri të vetme, të ngushtë e të sinqertë, në zemër të së cilës nuk ekzistonte dallimi racor, paragjykimi, mbivlerësimi i një grupi mbi një tjetër. Ishin mishërimi i harmonisë së vërtetë islame, për të cilën shpesh lexojmë e flasim, por fare pak e ndjejmë në rrethet tona shoqërore…

 

Muhamed Sytari