Muhamed Sytari

Një natë sa një jetë…

(Phoenix, më 16 shtator 2009) 

Në hyrje

 

Teksa hyja në xhami, kuptova rëndësinë e madhe që ka kjo natë në zemrat e shqiptarëve që e kishin tejmbushur atë! Madje, shumë prej tyre, sidomos gratë muslimane, nuk kishin vend se ku të rrinin…

Teksa hyja në xhami, kuptova sesi Nata e Kadrit u kishte pushtuar zemrat shqiptarëve, me dashurinë e saj, me bujarinë e pakufijshme, me rrezatimet e saj hyjnore, me përshpirtësinë e saj, me shpirtin e paqes që dominonte kudo në atmosferën e Phoenixit dhe ambientet e xhamisë së shqiptarëve…

Teksa hyja në xhami, kuptova sesa e fortë është besa e shqiptarit me fenë e tij; Islamin, fenë e të parëve, baballarëve të devotshëm e nënave zemërbardha!

Teksa hyja në xhami, kuptova sesa i dashur kumbon emri i Natës së Kadrit në veshët e të rinjve shqiptarë, që mbajnë të varur në qafë shqiponjën e shqiptarisë e në zemër vulën e besimit, shpirtin e Islamit!

Teksa hyja në xhami, kuptova sesa të pandara janë nënat tona nga djepi i Islamit, me ngrohtësinë e të cilit kanë rritur shtate djemsh e vajzash që sot dëshmojnë shehadetin me fytyra të qeshura e zemra të ndritura!

Teksa hyja në xhami, kuptova se me ndriçimet e kësaj nate edhe xhamia ishte kthyer në një fener ndriçues që u hapte rrugën shkelësve në ambientet e saj, drejt lartësimit në shkallët e Paqes që dhuron kjo Natë e Madhe..!

Teksa hyja në xhami, kuptova se Nata e Kadrit kishte hedhur siparin e saj dhe.., atmosfera përreth nesh reflektonte ruhanijetin e më të madhes natë, natës në të cilën filloi zbritja e mesazhit të fundit hyjnor që lidh qiellin me tokën..!

 

Ishim bërë fëmijët e saj..!

 

Pas faljes së namazit të jacisë, Imami u ngrit dhe mori drejt podiumit të vendosur me fytyrë nga të pranishmit. “Pas pak do të fillojë programi i përgatitur me rastin e Natës së Kadrit, që do të hapet me këndimin e një pjesë kur’anore…”- lajmëroi hoxha i ri shkodran, me xhybe dhe çallmë, si xhybja dhe çallma e hoxhallarëve të vjetër të Shkodrës. Për një moment teksa fliste, kujtimet më morën në një kohë, ndryshe nga kjo kohë e në një vend, ndryshe nga ky vend… Ishin vitet e para të postdiktaturës së kuqe. Në Shkodër, një grup të rinj kishin filluar të frekuentonin kursin e parë të besimit islam të hapur në qytetin tonë të lindjes. Ata së bashku, frekuentonin edhe namazin e xhumasë në xhaminë bri Rozafës. E, në mesin e tyre ishte edhe një djalë i vogël shumë energjik, që përherë kishte dëshirë të këndonte ezanin a ndonjë sure të shkurtër që kishte mësuar në kursin e besimit… Asokohe, askush nuk e dinte se Didmari i vogël, muezini me pantallonat e bardha, si ngjyra e fesit që mbante mbi kokë, do të bëhej një ditë Imam Didmar Faja, me xhybe dhe çallmë, si xhybja dhe çallma e hoxhallarëve të vjetër të Shkodrës…

Pas këndimit të ajeteve të para të sures “Ed-Duhan”, në podiumin e xhamisë u shfaq hoxha i ardhur nga Shkodra për shërbimet e muajit të agjërimit. Sesi më dukej vetja në këtë natë dritësuese, para atyre qindra burra e gra që kishin mbushur “Greenway Masjid”… Një emocion i fortë më kishte pushtuar zemrën dhe hera-herës, më dukej se më ushqente me dashuri dhe respekt karshi tyre. Ata qëndronin të ulur para syve të mi. Ishin të fiksuar dhe prisnin se çfarë do t’u sillte dersi i kësaj natë dhe në çfarë brigjesh do t’i merrte përshpirtësisa e tij… Qëndronin në heshtje dhe prisnin.

Në një moment, mora të flas mbi dashurinë e All-llahut dhe lidhjen e kësaj nate me ngulitjen e kësaj dashurie në zemrat e besimtarëve. Dukej sikur Paqeja e kësaj kohe na kishte rrethuar dhe me butësinë e saj na përkëdhelte ndjenjat dhe emocionet. Ato, nga ana e tyre, rrezatonin dritë besimi mbi sytë tanë dhe rrahjet e zemrës, që në momente të caktuara rendnin e rendin dashurisht, si të çmendura, drejt Tij…

Sa na kishte marrë malli për Natën e Kadrit..! Sa na kishte marrë malli për frymën e saj..! Sa na kishte marrë malli për futuhatet e kësaj Nate plot futuhate rabbanite..!

Dersi i kësaj nate në gjuhën shqipe, u mbyll me dëshminë e gruas besimtare, që nga dashuria e madhe për Krijuesin e saj, thoshte: “Sikur të më urdhëronte drejt xhehnemit, nuk do ta ndjeja nxehtësinë e tij, nga dashuria ime për Të! Dhe, sikur të më urdhëronte drejt xhennetit, nuk do ta shijoja kënaqësinë e tij, nga dashuria ime për Të, sepse dashuria ime për Të (All-llahun) më ka mbizotëruar!”

Programi i kësaj natë vazhdoi me faljen e tetë rekateve të para të teravisë, pushimet e së cilës shoqëroheshin me këndimin e salavateve mbi Resulull-llahin (a.s). Këndimit të tyre i paraprinte muezini i xhamisë që pasohej nga disa vëllezër nga komuniteti turk, të ftuar sonte për të marrë pjesë në programin e xhamisë së shqiptarëve. Zërat e tyre kombinonin në mënyrë të atillë sa mendoje se janë një zë i vetëm!

Në një moment, vëllezërit turq morën të këndonin ilahi dhe salavate, me të cilat ia shtuan bukurinë dhe hijeshinë atmosferës së krijuar. Ishte një atmosferë e atillë që rrezatonte madhështinë e kësaj feje! Xhamia e shqiptarëve kishte mbledhur së bashku në sofrën e Natës së Kadrit, shqiptarë, turq, amerikanë, indianë, arabë etj, njëzëri dëshmonin Njësinë e Zotit të kësaj bote dhe dashurinë e pashtershme ndaj të dërguarit të Tij të fundit, Muhammedit (a.s)! Ishte një atmosferë e papërshkrueshme besimi!

Më pas, në podium u shfaq imami i xhamisë, që mori të mbante dersin tradicional të kësaj nate, në gjuhën angleze. Dersi i tij u pasua nga tetë rekate të tjera të teravisë, pas së cilave, së bashku me imamin kënduam disa ilahi në gjuhën shqipe dhe salavate mbi të Dërguarin.

Me katër rekatet e mbetura, u plotësua teravia 20 rekatëshe, që u mbyll me duanë e imamit, shoqëruar me “amin-at” e të pranishëmve, që lartësoheshin drejt qiellit për të marrë përgjigjen e garantuesit të tyre!

Pas një pushim të shkurtër, të gjithë prisnin faljen e namazit të tesbihëve pas së cilit e kishin radhën dhikret e kësaj nate dhe duaja e hatmes së Kur’anit, që pata mirësinë t’i drejtoja nga mihrabi i ndriçuar i xhamisë duke marrë nga drita e tyre e duke dhënë nga burimi i mirësive që ato rrezatojnë……

Përshkrimi i kësaj nate mund të vazhdojë edhe më tej, pasi programi i pasur i saj na mbajti të lidhur me mirësitë e saj për tërë natën. Askush nuk donte të largohej më nga xhamia! Askush nuk donte që programit të Natës së Kadrit t’i vinte fundit! Ndoshta, sepse asnjëri prej nesh nuk donte që kjo natë të kishte fund..!

Në një moment, pasi mesnata kishte hedhur pelerinën e saj mbi qytet, hodha sytë përreth. Ishte e njëjta pamje. Ishin të njëjtat fytyra, por… më të dritësuara, më të bardha, më të zbukuruara me nurin e kësaj nate…

Të gjithë qëndronim në xhami. Ngjasonim me fëmijë të strukur në prehrin e Natës së Kadrit, natës që vlen më shumë se një jetë… Ishim bërë fëmijët e saj..!

 

Muhamed Sytari