Muhamed Sytari

Një ditë plot aktivitete, lodhje, kënaqësi...

(Shkodër, më 15 shtator 2008) 

(Fillimi i vitit shkollor në medrese, iftari i teqes rifaite,

teravia e gjashtëmbëdhjetë, në xhaminë e Tophanës)

 

1.

   Sot, ishte dita e parë e vitit të ri shkollor 2008-2009. Edhe në medresenë e Shkodrës, “Haxhi Sheh Shamia”, gjallëria e nxënësve që vinin turma - turma në ditën e parë të një viti të ri mësimor, ishte kryefjalë e ditës.

   Selame, përshëndetje, urime, përqafime, ishin pamja kryesore që të ofronte kjo ditë e re, që shoqërohej edhe me begatitë qiellore, shiun e imët që kishte filluar me kohë.

   Hapja e vitit të ri shkollor, u shoqërua edhe me një aktivitet të shkurtër, ku përziheshin zërat e fëmijëve, me ilahitë dhe suret e ndryshme kur’anore, përshendetjet zyrtare, fjalimet e rastit etj.

   Zilja e shkollës, në këtë vit të ri mësimor, nuk vonoi. Ishte sinjali i parë i një starti të ri, në zemër të një muaji plot mirësi, begati, përgjigje lutjesh e përshpirtësi të pa përjetuara më parë.

 

2.

   Pasdite, me thirrësin islam Lavdrim Hamja, shkuam për vizitë në teqen rifaite të Shkodrës, ku me ftesë të Sheh Idriz Krujës, do të merrnim pjesë në iftarin e përvjetshëm që organizon kjo teqe, në kujtim dhe nderim të vëllazërisë islame.

   Në teqe, të gjithë ishin në këmbë, si në një ditë Bajrami. Lëvizje të shumta. Njerëz që hynin e që dilnin. Më të rinjtë ishin më të angazhuar, ndërsa më të moshuarit qëndronin në vendin e pritjes.

   Në dhomën e ndejës, Sheh Idriz Kruja, pasi na uron mirëseardhjen, merr të na flasë për qëllimin e këtij iftari, dëshirën e mirë për të bashkuar muslimanët në sofrën e mirësive të Ramazanit dhe shembullin që duhet të ndjekin besimtarët në shfrytëzimin e ditëve dhe netëve të tilla për t’u afruar me njëri-tjetrin, për të parë drejt forcimit dhe perfeksionimit të marrëdhënieve dhe takimeve të përbashkëta.

   Pas një bisede të përzemërt, sëbashku dalim drejt vendit ku organizohej iftari, në një prej restoranteve me zë për këto lloj tubimesh, ku kishin mbërritur edhe myftiu, arqipeshkvi dhe famullitari i kishës ortodokse. Pas nesh mbërrin edhe prefekti i Shkodrës dhe personalitete të tjera të qytetit. Iftari i kësaj nate ka mbledhur shumë njerëz, disa prej të cilëve i shoh për herë të parë. Thonë se janë zyrtarë e funksionarë lokalë të qytetit.

   Gjatë iftarit, sëbashku me arqipeshkvin e Shkodrës, mons. Angjelo Masafra, bisedat e ngrohta na marrin drejt urave të dialogut ndërfetar dhe komunikimit paqësor ndërmjet bijve të dy feve të mëdha ibrahimite. Në krahun tjetër, qëndronte H. Selim Stafa, ish-kryetar i komunitetit musliman shqiptar, i cili ndonëse në moshë të thyer, kishte udhëtuar nga Tirana për të marrë pjesë në këtë iftar të veçantë.

   Sofra e këtij iftari, me mirësitë e saj, na kishte tubuar dhe na kishte mbuluar me pelerinën e paqes, harmonisë, dialogut e bujarisë së këtij muaji që dhuron përtej mendimeve tona e botës ku jetojmë...

 

3.

   Ndërkohë, koha e teravisë afron dhe misioni i shërbimit tonë në xhamitë e ndryshme të qytetit e të fshatit na merr për dore drejt xhamisë së Tophanës. Ndoshta është edhe ndjenja e obligimit më të madh ndaj xhamisë time, nga pragu i së cilës nisi tavafi ynë ramazanor, në dyert e teravisë, xhami më xhami, pesëmbëdhjetë netë më parë. Si të thuash, kjo ishte nata e parë e gjysmës së dytë, prej ku po rinisnim një ndërmarrje të re në shërbim të Thirrjes islame.

   Në mihrabin e xhamisë, qëndronte teologu Admir Temja. Si duket na kishte paraprirë drejt xhamisë së ndriçuar e të mirëmbajtur si s’ka më mirë! Safet e mbushura, me të moshuar e të rinj, bëhen gati dhe... “All-llahu ekber”, rekat pas rekati, teravia e kësaj nate kthehet në një kënaqësi më shumë për frekuentuesit e xhamisë së Tophanës.  

   Pas përfundimit të namazeve të kësaj nate, e prezantova imamin mik, para xhematit, të cilët e falënderuan përzemërsisht për këtë pjesëmarrje të lavdëruar. Kërkesës time për të mbajtur një vasë për të pranishmit e shumtë, ai iu përgjegj me shumë emocion e dashamirësi. Ndërkohë, lutjen e mbylljes së adhurimit të kësaj nate e bëri thirrësi islam Lavdrim Hamja.

   Xhemati i xhamisë së Tophanës, ishte i gëzuar në këtë natë të gjashtëmbëdhjetë të Ramazanit. Tre teologë, thirrësa islamë, ngjitur me njëri-tjetrin, në harmoni të plotë, drejtuesë të këtij xhemati, udhëzonin, jepnin këshilla e luteshin sëbashku. E ku kishte më mirë se kështu? Xhemati i xhamisë së Tophanës, në këtë natë të begatë, kishte të drejtë të ishte i gëzuar..!

   Nganjëherë, nuk mjaftojnë vetëm fjalët për të udhëzuar të tjerët e për të dhënë shembuj pozitivë në jetë! Harmonia dhe mirëkuptimi i hoxhallarëve të rinj, në mesin e këtyre besimtarëve, ishte kthyer në vetëvete në një busull orientimi, prej së cilës, të gjithë kishin çfarë të përfitonin!