Imam Muhamed Sytari

Nga lajmet e hazreti Omerit (r.a)...

(Kur u lajmërua vdekja e tij, njerëzit thonin: “Ishte si të kishte ndodhur kijameti!”) 

 Omer ibnul-Hattab (r.a) është njëri ndër sahabët më të njohur e të afirmuar që e besuan dhe e pasuan me besnikëri e përkushtim Resulull-llahin (a.s). Ai është njëri ndër ata, që nuk u gjunjëzuan asnjëherë para femohuesve dhe idhujtarëve mekas, por me trimërinë dhe krenarinë e tij islame doli haptas kundër tyre, asokohe kur të tjerët fshiheshin (sipas udhëzimeve profetike).  Për këtë dëshmon edhe thënia e sahabiut Abdull-llah ibni Mes’ud, që deklaronte qartas: “Na u shtua krenaria qëkur Omeri u bë musliman!”[1]

Omer ibnul-Hattab (r.a) është njëri ndër sahabët më të afërt të pejgamberit (a.s). Atë e lidh me të dërguarin e All-llahut dashuria e besimit dhe e përuljes, por edhe lidhje të shumta materiale. Kështu, ai i ka dhënë pejgamberit (a.s) vajzën e tij Hafsa, e cila u bë nëna e besimtarëve nga kjo martesë e begatë. Ndërkohë, Omeri (r.a) është martuar me vajzën e Aliut e Fatimes, vajzës së Resulull-llahit (a.s), zonjën Ummi Kulthum, prej të cilës ka patur dy fëmijë, Zejdin dhe Rukajen[2].

Dëshmi të shumta profetike, por jo vetëm, e përshkruajnë personalitetin e tij, përkushtimin dhe forcën e besimit. Nëpërmjet këtij punimi dëshiroj të sjell para duarve të lexuesit një përmbledhje mbi jetën e tij dhe rreth saj, nëpërmjet citateve të shumta përkufizuese të saj, në mënyrë që ai të ketë mundësi të lexojë ndryshe nga ç’është mësuar të lexojë për këtë burrë të shquar të fesë islame, krejt njerëzimit. Në këtë kontekst, studiuesi amerikan, dr. Majkëll Hart, në librin e tij “El-mietul-evail”[3], duke folur për personalitetin e Hz. Omerit (të cilin rendit me numër 51, ndër 100 të përzgjedhurit e tij), shkruan: “Ai ishte personaliteti kryesor, pas Muhammedit, në përhapjen e Islamit”[4] dhe kishte të drejtë në gjykimin e tij!

Dëshmitë e Omerit...

Thotë Amr ibnul-As: E pyeta profetin (a.s): “Kush është më i dashuri i njerëzve për ty?” Tha: “Aishja!” Thashë: “Po prej burrave?” Tha: “I ati i saj” I thashë: “Pastaj kush?” Tha: “Omer ibnul-Hattabi”[5]

Transmeton Ibni Omeri dhe Ebu Hurejra (r.a): Ka thënë i dërguari i All-llahut (a.s): “All-llahu e ka vendosur të vërtetën në gjuhën dhe zemrën e Omerit!”[6]
Transmeton Ibni Omeri, thotë: Doli Resulull-llahi (a.s) në mes të Ebu Bekrit dhe Omerit dhe tha: “Kështu do të ringjallemi!”[7]

Transmeton Ebu Xhuhajfe es-Suvai, thotë: Kam dëgjuar Aliun (r.a) që thoshte: “A t’ju tregoj për më të mirin e këtij ymeti pas profetit të tij? Ebu Bekri! A t’ju tregoj për më të mirin e këtij ymeti pas Ebu Bekrit? Omeri!”[8]

Transmeton Enes ibni Malik (r.a), nga profeti (a.s) që ka thënë: “Më mëshiruesi i ymetit tim për ymetin tim, Ebu Bekri! Më korrekti i tyre në fenë e All-llahut, Omeri!”[9]
Transmeton Enesi (r.a) se Resulull-llahi (a.s) u ngjit një ditë në majë të Uhudit, së bashku me Ebu Bekrin, Omerin dhe Osmanin, kur mali nisi të lëkundej nën këmbët e tyre. I dërguari i All-llahut i tha: “Qetësohu Uhud! Mbi ty po qëndron një profet, një siddik dhe dy dëshmorë!”[10], duke paralajmëruar vdekjen e Omerit dhe të Osmanit si dëshmorë, siç realisht ndodhi!

Transmeton Said ibni Vekkas (r.a), në një hadith të gjatë, ku Resulull-llahi (a.s) i thotë Omerit: “O i biri i Hattabit, pasha Atë që e ka shpirtin tim në dorën e Tij, sa herë që shejtani të takon duke ecur në një shteg, do të ndjekë një shteg tjetër, ndryshe nga shtegu yt!”[11]

E pyeti Bilali (r.a) shërbëtorin e Omerit: “Si është Omeri?” Tha: “Më i miri i njerëzve, por kur nxehet është punë e madhe..!”[12]

Thotë Ibni Omeri: Kur u godit (për vdekje) babai im, u frikësua se mos i ka bërë keq ndokujt prej njerëzve, pa e ditur. Për këtë thirri Abdull-llah ibni Abbasin, të cilin e donte shumë dhe i tha: “Dua të mësosh për mua gjëndjen e njerëzve”. Ai doli, u kthye dhe i tha: “O prijës i besimtarëve, me çdo grup që u takova i gjeta duke qarë, si të kishin humbur sot fëmijët e tyre!”[13]

Kur u lajmërua vdekja e tij, njerëzit thonin: “Ishte si të kishte ndodhur kijameti!”[14]

Studioi: Imam Muhamed Sytari

[1] Shejkh Muhammed el-Khudri beg, “Itmamul-vefa si sirretil-khulefa”, fq. 87, ku përcakton se citati në fjalë është transmetuar nga Bukhariu etj.
[2] Naxhi dhe Ali Tantavi, “Akhbaru Omer”, botimi i 11- të, Xheddah, 1999, fq. 364.
[3] Libër që flet për 100 personalitetet më me ndikim në historinë e njerëzimit. Është përkthyer edhe në gjuhën shqipe.
[4] Dr. Majkëll Hart, “El-mietul-evail”, përkthyer në arabisht nga Halid Esad Isa dhe Ahmed Gassan Sebano, botimi i 7-të, 1996, fq. 163.
[5] Transmetuar nga Bukhariu dhe Muslimi.
[6][6] Transmetuar nga Ahmedi, Ebu Davudi, Ibni Maxheh etj.
[7] Transmetuar nga Ibni Maxheh dhe Tirmidhiu.
[8] Transmetuar nga Ahmedi në “Musned”.
[9] Transmetuar nga Ahmedi në “Musned” etj.
[10] Transmetuar nga Bukhariu.
[11] Transmetuar nga Bukhariu, Muslimi dhe Ahmedi në “Musned”.
[12] Abbas Mahmud el-Akkad, “Mexhmuatul-abkarijjatil-islamijje”, “Abkarijjetu Omer”, Bejrut, pa vit botimi, fq. 27.
[13] Transmetuar nga Ibni Asakir, nga Naxhi dhe Ali Tantavi, “Akhbaru Omer”, botimi i 11- të, Xheddah, 1999, fq. 406.
[14] Si te Ibnul-Xheuzi, nga Naxhi dhe Ali Tantavi, vep. e cit., fq. 419.