Muhamed Sytari

Mos e braktisni Kur’anin, bij të Kur’anit!

(Të mos e braktisim Fjalën e All-llahut dhe t’i mbajmë gjallë xhamitë tona me leximin e Librit të Tij!) 

Po afron muaji i bekuar i Ramazanit dhe natyrshëm, besimtarët dhe prijësit e tyre nisin të bëjnë llogaritë e tyre për pritjen sa më dinjitoze të tij. E, teksa marrim të mendojmë mbi pritjen e Ramazanit, që të dëshmojë sa më mirë për ne në ditën e gjykimit, argumentet e shumta rreth vlerës dhe dobisë së leximit, këndimit, përsëritjes dhe përfitimit nga Libri i All-llahut, Kur’ani, na dalin para sysh si garant i padiskutueshëm i pritjes serioze të muajit të Kur’anit!

Realiteti i përditshëm i bashkësisë tonë islame, si komunitet besimtarësh, nuk flet mirë për raportet tona me Librin e zbritur. Ai reflekton braktisje dhe nëpërkëmbje të Fjalës së Zotit, neglizhencë dhe harresë hutaqe në hak të tij!

Ndodhitë e ditëve përkthejnë dukshëm tërheqjen e vëmendjes tonë nga Krijuesi i gjithësisë, për të na marrë për dore drejt kthimit nga Kur’ani, si shërim i sëmundjeve të shumta sociale që kanë përfshirë edhe shoqërinë shqiptare!?

Para pak ditësh, më 11 gusht 2009 pasdite, kryeqyteti ynë u përmbyt nga rrebeshi i papritur që duhet të ketë habitur çdo njeri me logjikë të shëndoshë!? “Me qindra dyqane të përmbytura”, lajmëronin mediat kryesore të vendit. E habitshme! Rrebeshet nuk e marrin para zekatin! Zjarri nuk e djeg atë! Megjithatë qindra dyqane të kryeqytetit u përmbytën natën e një dite të nxehtë vere!? Shishet e alkoolit vërshonin rrugëve të Tiranës për t’u bashkuar me Lanën e tërbuar nga fëlliqësia e shisheve të haramit të përmendur në Kur’an, të nëpërkëmbur nga shoqëria gafile e kryeqytetit me netë të bardha degjenerimi!

“Pa dyshim, ata që lexojnë Librin e All-llahut, falin namazin dhe japin fshehtazi apo haptazi nga ajo që u kemi dhënë Ne, mund të shpresojnë në një fitim që nuk do të humbasë!”[1]

“Lexojeni Kur’anin, sepse ai do të vijë ndërmjetës në ditën e gjykimit për lexuesit e tij”[2]

“Lexojeni Kur’anin, sepse All-llahu i Madhëruar nuk e ndëshkon një zemër që e kupton Kur’anin”[3]

Zemra shqiptare ka nisur të fëlliqet, pikërisht nga braktisja e Kur’anit! Sa e sa “reklama” kundër Kur’anit e Islamit gjatë këtyre viteve të postdiktaturës! Sa habi, në diktaturë luftohej me zjarr e hekur, në demokraci me mëndafsh e joshje!?

Zemra shqiptare jep alarmin e degjenerimit! Djali që vret babain, nusja që masakron vjehrrën e saj, burri që godet për vdekje gruan dhe fëmijën e përbashkët, pastaj vetëvritet, vetëvrasjet e panumërta, krimi brenda familjes etj, vërtetojnë braktisjen e Zotit dhe Fjalës së Tij! Më 18 gusht 2009, një nga mediat kryesore shqiptare lajmëronte se vetëm për vitin 2009, statistikat tregojnë se janë kryer 212 vetëvrasje në vendin tonë!?

“Zbukurojeni Kur’anin me zërat tuaj, sepse zëri i bukur i shton Kur’anit bukuri”[4], po me cilin zë të zbukurohet Kur’ani? Me zërat e gojëve të palara nga thashethemet e përditshme? Apo nga zërat e gojëve femohuese? Apo me zërat e atyre  që u vjen turp nga identiteti i tyre shumëshekullor?! Apo me gojët e servilëve?! Apo..!?

T’i kthehem xhamisë dhe jetës së saj. Xhamia e jonë, sot jeton gjendje grahme! Xhamia e jonë sot, nuk ofron asgjë (All-llahumme përveç përpjekjeve të lavdueshme të imamëve të ndryshëm për të ndryshuar sadopak, kur u nuk u pritet rruga nga vartësit shtatanikë!)! Çfarë ofron xhamia e jonë sot? Namazin e pesë vakteve me imamë? Po pastaj? Ku janë mexhliset e  dhikrit në xhaminë tonë? (Apo është bidat?!) Ku janë mexhliset e dijes në xhaminë tonë sot? (Apo edhe imamët e xhamive kanë nevojë për trajnim më shumë se vetë xhematet tona?!) Ku janë tryezat intelektuale në xhaminë tonë sot? (Apo intelektualët muslimanë, kanë frikë për t’u ekspozuar me Islamin, se mos paragjykohen a u rrezikohet posti?!) Ku janë vaset para namazit të xhumasë a në kohë të tjera (Apo edhe ata që japin vasë konsiderohen si ilegjitimë nga të hutuarit me karrige të thyera!?)

“Kurdo që një grup njerëzish mblidhet në një shtëpi prej shtëpive të All- llahut për të lexuar librin e Tij dhe për ta mësuar atë, do u zbresë qetësia, do i mbulojë mëshira, do i rrethojnë melaiket dhe do i përmendë All- llahu tek ata që janë pranë Tij”[5],

Pikërisht, ky muaj, në të cilin po hyjmë është një mundësi e madhe për t’iu kthyer Kur’anit, për ta lexuar, për ta kuptuar, për t’u përpjekur në rrugën e zbatimit të tij! Kur’ani është libri i ynë, është besa e jonë me All-llahun, është i vetmi Libër Hyjnor i pa deformuar deri më sot, falë Zotit! Përpiqen edhe sot, sidomos Dëshmitarët e Djallit, për ta deformuar në broshurat e tyre në gjuhën shqipe, por falë Zotit i kemi demaskuar dhe demaskohen kudo që veprojnë!

Leximi i Kur’nit, sidomos në Ramazan është traditë e të parëve tanë të ndershëm, i selefi-salihëve (edhe për ata që kanë dëshirë ta dëgjonë këtë term)! Ja, tradita e tabiiut të ditur, më të madhit prej imamëve fukaha, Imam Ebu Hanife, për të cilin transmetohet se: “e dinte Kur’anin përmendësh dhe e bënte hatme 30 herë në muaj”! Sikurse transmetohet për të edhe se: “bënte hatme Kur’anin brenda tre ditëve me netët e tyre…”[6]. Poashtu Sufjan Theuriu, për të cilin thuhet se: “kur hynte Ramazani i linte adhurimet e tjera (suplementare) dhe angazhohej me leximin e Kur’anit”[7]. Poashtu Malik ibni Enes, imami i ditur i hadithit, për të cilin transmetohet se: “Kur hynte Ramazani largohej nga përsëritja e hadithit dhe takimet me njerëzit e dijes drejt këndimit në Mus’haf”.[8] Për dijetarin e shquar damasken, Ibni Asakir (499-571)[9], i biri, muhadithi Behaudin el-Kasim, thoshte se ai: “e bënte hatme Kur’anin një herë në javë, ndërsa kur vinte Ramazani e bënte për çdo ditë...”.[10]

Të nderuar vëllezër e motra, bij të Kur’anit! Erdhi muaji i Kur’anit! Të mos e braktisim Fjalën e All-llahut dhe t’i mbajmë gjallë xhamitë tona me leximin e Librit të Tij! T’i mbajmë gjallë traditat e të parëve tanë dhe t’i mbushim xhamitë në hallkat e Hatmes së Kur’anit! T’i kthehemi leximit të tij, t’i mbushim ditët me dashurinë dhe shpirtin e tij, që të bëjmë kthesë nga rruga drejt humnerave, ku po na shpien!

Dhe në fund: “Agjërimi dhe Kur'ani i ndërmjetësojnë robit tek All- llahu ditën e gjykimit. Agjërimi thotë: O Zot, unë ia ndalova ushqimin dhe epshet gjatë gjithë ditës, prandaj më prano mua për të! Ndërsa Kur'ani thotë: O Zot unë ia ndalova gjumin gjatë natës, prandaj më prano mua për të dhe i ndërmjetësojnë”.[11]

O All-llah, i madhëruar në tokë e në qiell! Na bëj prej atyre që u bëhet agjërimi dhe Kur’ani dëshmitar në ditën e gjykimit! Amin!

 

Muhamed Sytari

Hatib i xhamisë Tophanë, Shkodër

18.08.2009