Muhamed Sytari

Madhështia e një Feste që na bashkon të gjithë…

(Phoenix, më 20 shtator 2009) 

Selami i fundit i një teravie…

Jacia e ditës së xhuma, ishte momenti në të cilin do të përcillnim së bashku namazin e teravisë. Sesi ndjehesha teksa drejtoja ato 20 rekate, me të cilat krijuam një shoqëri të papërshkrueshme për krejt netët e këtij muaji të madhëruar… Sesi ndjehesha, saherë me “All-llahu ekber” merrja të tjerët pas vete në valët e teravisë së fundit të këtij Ramazani të mbushur me shpirt dashurie… Në momente të caktuara, zemra nuk ndjehej. Të rrahurat e saj shpesh përziheshin me shpirtin e kësaj teravie që ishte nisur drejt udhëtimit të saj… Nuk ishte e lehtë të ndaheshe nga shoqëria e namazit njëzetrekatësh, ndonëse vetë muaji i Ramazanit ishte bërë gati për udhëtim…

“Es-selamu alejkum ve rahmetull-llah”… Me gjysëm zëri, selami i fundit i kësaj teravie, ishte ndarja më e ëmbël e kësaj bote dhe..., kishim hyrë në orbitën e ditës së fundit të muajit të agjërimit, pas së cilës do të vinte një ditë, jo si çdo ditë… Tashmë Fitër Bajrami ndjehej në derë… Lamtumira, ishte bërë një me lotët e ndarjes, ndërkohë atmosfera në të cilën ndodheshim kishte filluar të përzihej me shpirtin e ditës së fundit të një agjërimi 30 ditor…

 

Ishte dita e parë e Fitër Bajramit…

Mëngjesi i ditës së parë të Fitër Bajramit, na gjeti në sallën e  madhe të “Foothills Recreation Center”, e cila ishte shtruar e tëra në pritje të tubimit për ceremoninë e faljes së namazit të Fitër Bajramit. Shqiptarët (që përbënin pjesën dërrmuese të xhematit), vinin grupe-grupe. Fitër Bajrami kishte bashkuar në ceremoninë e fillimit të tij familjet e shumta shqiptare, me banim në qytete të ndryshme të Arizonës. Të gjithë dukeshin të gëzuar, si vetë kjo ditë! Ngado dëgjoheshin tekbiret e kësaj dite, që e kishin pushtuar hapësirën akustike të krejt sallës. Ato, sikur ftonin njëri pas tjetrit, të gjithë të pranishmit, për të zënë vend, në pritje të fillimit të celebrimeve të kësaj dite festive. Zërat e fëmijëve, të qeshurat e tyre, fytyrat e qeshura e përqafimet e  përzemërta me shtërngime e duarsh, ishin gjëja e parë që të kapte syri. Ishte dita e parë e Fitër Bajramit…

Teksa salla po mbushej, koha e fillimit të ceremonisë së kësaj feste të madhe po afronte. Kishte ardhur momenti për të filluar. Imam Didmar Faja, nisi të këndonte ajetet e fundit të sures “El-Furkan” dhe me zërin e tij bëri që salla (e tejmbushur nga dyndja e besimtarëve) të binte në nëj heshtje të lumtur. Nëpërmjet zërit të tij, ajetet e Kur’anit, shpërndanin kudo mirësi dhe dritë! Ëmbëlsia e përmbajtjes së tyre i jepte shpirt, shpirtit të kësaj feste! Dhe, ngado ndjehej prekja e përshpirtshme e ajeteve që përshkruanin natyrën e besimtarëve të përulur para madhërisë së Zotit të tyre Krijues..!

Këndimi i tij u pasua me tekbiret e Bajramit, pas së cilave ishte radha ime të këndoja një tjetër pjesë kur’anore. Kisha përzgjedhur fillimin e sures “El-Feth”, ajetet e së cilës rrezatonin mbarësinë e All-llahut mbi të dërguarin e Tij dhe mbarë besimtarët. Në jehonën e tyre, përziheshin edhe lutjet e dëshirat e secilit, për ecurinë dhe evulimin e kësaj Thirrje të madhnueshme Islame, kudo në botë, veçanërisht këtu, në vendin e lirisë! Në botën e këtyre ajeteve, prania e panumërt e besimtarëve shqiptarë, amerikanë, indonezianë, pakistanezë, kinezë, indianë etj, të mbledhur për faljen e Fitër bajramit, përkthente copëza të ndritshme nga një histori e lashtë (mbi 14 shekullore), që nëpërmjet tyre përsëriste veten. Dukej se aty ishte Resulull-llahi (a.s) dhe sahabët e tij! Dukej se shpirti i begatisë hyjnore mbi tubimin e tyre, kishte zbritur edhe mbi ne… Dukeshim, si një vazhdim i përshpirtshëm i tubimit të sahabëve, para duarve të Mësuesit, nën hijen e pemës së Ridvanit, pemës së Besës…

 

Ishin imazh i një Shqipërie të Madhe me shpirt islam…

Në programin e kësaj ceremonie, ishte përfshirë edhe dersi në gjuhën shqipe, që duhet të mbaja para asaj turme të madhe besimtarësh shqiptarë. Në mesin e tyre kishte shumë fytyra të reja që nuk i kisha njohur më parë, në ditët e netët e Ramazanit. Shumë prej tyre vinin nga shumë larg, si e si të prezantonin këtë ceremoni. Nuk kisha patur rast të shihja më parë kaq shumë shqiptarë me origjinë nga krejt trevat shqiptare, të tubuar në një vend, aq më shumë në një sallë falje! Ishin imazh i një Shqipërie të Madhe me shpirtin karakteristik islam, shpirtin e fesë së gjyshërve e baballarëve të shkuar, lutjet e të cilës na qëndrojnë si bekim mbi kokë! Ishin brezat e rinj që vazhdonin stafetën dhe mbanin në dorë torçën e udhëzimit, pishtarin e Islamit që i kishte tubuar nga çdo cep i Arizonës.

Në Amerikë, përtej rolit intrigues dhe analizave ekstreme e denigruese të disa mediave  dhe organizatave radikale me frymë inkuizitore, feja islame përhapet dita-ditës dhe numri i atyre që trokasin në dyert e saj është i madh. Sot në Amerikë, Islami është feja e dytë për nga numri i besimtarëve! (Kushedi sesi mund t’i tingëllojnë këto fjalë disave në vendin tim, që frymën e mediave të lartpërmendura e kanë bërë fenë e tyre personale, fe të shenjtë (ndonëse s’është fe, ndonëse s’është e shenjtë)!?)

Ndjehesha shumë mirë dhe isha i lumtur që po ndaja me secilin prej tyre kënaqësitë e panumërta të kësaj dite të madhe!

Në atmosferën e dersit të këtij Bajrami, ajetet, hadithet dhe ngjarjet nga historia islam, të shoqëruar me komente, analiza e mesazhe, kishin pushtuar sallën. Të gjithë notonim në ujërat e paqta të tyre. Ishim bërë një, para shpirtit të mesazheve hyjnore që buronin nga argumentet e shumta. Të gjithë dëgjonin. Të gjithë vështronin. Secili e gjente veten në dritën e një ajeti a një fjale profetike. Para duarve të shembujve të ndryshëm, të gjithë ishim të vegjël e nevojtarë për pak dritë udhëzimi e ngrohtësi besimi…

 

“Ju kam vëllezër, ju dua të gjithëve dhe ju përqafoj!”

Nëpërmes tekbireve të shumta, Imam Didmar Faja u ngrit hatib, në podiumin e vendosur në ballë të sallës së faljes. Tradicionalisht hytbeja mbahet në gjuhën angleze, ndryshe nga dersi. “Përpara se të fillojë me hytben e këtij Bajrami, më lejoni që edhe në emrin tuaj të falënderoj kontributin e thirrësit islam Muhamed Sytari dhënë në komunitetin tonë gjatë ditëve të Ramazanit që sapo kaloi. E falënderojmë për ligjëratat, këshillat e tubimet e zhvilluara në shërbim të xhamisë dhe bashkësisë tonë. Më lejoni, edhe në emrin tuaj, t’i shpreh mirënjohjen më të thellë për këtë kontribut të dobishëm…”- ishin fjalëte imamit të shqiptarëve, që në mesin e të gjithëve më dorëzoi një dhuratë simbolike në emër të komunitetit.

I emocionuar, ndjehesha i detyruar për të shprehur mirënjohjen time për të gjithë. Për mikpritjen, respektin, nderimin dhe shpirtin e harmonisë ndërkomunitare që gjeta në mesin e tyre.

Imamit të AAIC i dhurova një përmbledhje të krejt kujtimeve dhe shënimeve të mia të mbajtura gjatë këtyre ditëve të paharruara në Phoenix. Me duartrokitje e tekbire, të pranishmit shoqëruan fjalët tona, këmbimin e dhuratave, shtrëngimin e duarve. Ishte një emocion i fortë! Ishte dhurata më e çmuar e këtij Fitër Bajrami! Për pak momente, i vështrova sërish të pranishmit. Po këmbenim vështrime mirënjohje të ndërsjellët. Nga thellësia e zemrës e ndjeva t’u them: “Ju kam vëllezër, ju dua të gjithëve dhe ju përqafoj!” dhe me lëvizjen e së djathtës time drejt tyre, m’u bë se preka shpirtin e mirënjohjes së secilit …

Pas përfundimit të hytbes së Bajramit, shoqëruar edhe nga tekbiret, turma e të pranishëmve u drejtua nga ne. Në mesin e përqafimeve të ngrohta e vëllazërore, dukej se atmosfera e këtij Fitër Bajrami nuk do të kishte të sosur…

 

Muhamed Sytari