Muhamed Sytari

Iftare...

(shpirti i këtij muaji të begatë)

   Ajo që më nxiti të ulem e të shkruaj këto rreshta në këtë natë Ramazani (e trembëdhjeta natë e tij) ishte pikërisht ftesa e disa vëllezërve besimtarë për të pirë një çaj, pas namazit të teravisë. Përse? Mendoj se shpirti i këtij muaji të begatë, me të gjithë elementet e tij përbërës, e tejkalon kufirin katër murësh të xhamisë dhe merr të përhapet në çdo skaj të jetës së njerëzve dhe vendbanim-qëndrimeve të tyre. Këtë e kam konstatuar me kohë, por sonte teksa isha ulur në ftesën e çajit, ndjeva se ky shpirt i këtij muaji shumëvlerësh ishte ulur dhe po na e zbukuronte ndenjën dhe bisedën. 

   Bisedat sillen rreth temave kyesisht fetare, ose me dëshirën që prania e mendimit fetar të marrë pjesë në to. Thënë ndryshe, këto tubime pas teravisë janë një lloj iftari shpirtëror dhe intelektual, pas një agjërimi shumë më të gjatë se agjërimi ditor nga ushqimi, në të përditshmet e muajit të agjërimit.

   Pra, dashje pa dashje, shpirti i mësimeve islame merr dhe bëhet pjesë e vetë jetës, duke i dhënë drejtim e hijeshi asaj, edhe nëpërmjet bisedave të shumta që mbushin atmosferën e çajtoreve të shumta të këtij qyteti, a cilitdo qytet.

   Po e them këtë duke marrë si shembull realitetin e një bisede çaji, ndërkohë që në një nga mediat vizive po dëgjoj të flitet për terrorizmin dhe rrezikun që i kanoset botës së sotme prej tij, për sekularizmin, për agnosticizmin, për identitetin e shqiptarëve etj.

   Tema e terrorizmit në përgjithësi dhe frika nga të etiketuarit si ekstremistë islamikë a të ngjashëm, po bëhet pjesë e menusë së përditshme mediatike e dashje pa dashje edhe e vetë politikave aktuale në botë. (Nganjëherë më ngjajnë me thirrjet e komunistëve, nga meset e shekullit të kaluar, se “Feja është opium”, si shkak për fillimin e kryqëzatës së tyre ndaj Islamit, ndër shqiptarë, që filloi të konkretizohej pas fjalimit famëkeq të 6 shkurtit 1967).

    Ndërkohë realiteti i vetë fesë së pastër qiellore, Islamit, qëndron mbi vlerat e cilitdo prej qytetërimeve botërore, për të cilat kemi dëgjuar dhe vazhdojmë të dëgjojmë. (Në shumë raste, Islami si fe është inspiruesi dhe nxitësi i shumë prej këtyre qytetërimeve).

   Thirrjet për dialog ndërfetar, për komunikim paqësor në rrafshe mbarënjerëzore, për dashamirësi ndaj njerëzimit, për shenjtërimin e jetës dhe shpirtit njerëzor, si frymë prej frymës hyjnore, për harmoni familjare, për drejtësi në sistemin gjyqësor e atë ekonomik, për respektimin e dijes dhe nxitjes së vazhdueshme për zënien e saj, për respektimin dhe mbrojtjen e natyrës dhe ambientit përreth nesh, për kujdesin ndaj kafshëve, për nxitjen e ruajtjes dhe kultivimit të gjelbërimit, për.., për.., janë arsye të mjaftueshme që secili prej nesh, që beson dhe është i bindur në përsosmërinë materiale e përtej materiale të kësaj feje, të mos heqë dorë prej saj në jetën e tij të përditshme, sado që të shtohen thirrjet për distancim nga Islami, nga i ashtuetiketuari rrezik islam për jetën e qytetërimin, pasi realiteti i Islamit nuk ndryshon, është po ai i kohës së Muhammedit (a.s), politikat njerëzore, po!

   Pse të sakrifikohet shpirti i një feje, për atë të një politike a mendimi afetar që don të bëhet imponues, në një kohë kur thirret me të madhe për vlerat e mendimit të lirë, të drejtat njerëzore etj.?

   Duket si një paradoks i rëndomtë, megjithatë është një realitet, që i përngjet një vorbulle të madhe, që po i afrohet dita-ditës, jo vetëm botës materiale humane, por edhe asaj shpirtërore, për ta katapultuar atë drejt humnerave të degjenerimit mendor e shpirtëror, aty ku njeriu s'quhet më krijesa më e përsosur e Zotit, por një kavie eksperimentale...

   E përballë këtij fenomeni global, me të cilin po ndeshemi çdo ditë, nuk e di se sa do të jetë në gjendje shpirti islam, që shëtit në atmosferat njerëzore (edhe në çajtoret e tyre) të mbijetojë? Por një gjë është e sigurt. Faraonët dhe thirrjet e tyre, përherë kanë përfunduar muzeumeve njerëzore, që brezat të zënë mend e të marrin mësim. E, sa janë të aftë brezat e sotëm të zënë mend nga faraonët e së kaluarës së tyre dhe lidhjen e frymës së tyre degjeneruese për jetën, me faraonizmat e të sotmes, kuptimin dhe distancimin prej tyre, kjo i mbetet dëshmive reale të ditëve në vijim..!

 

Muhamed Sytari 

Shkodër, më 05. 10. 2006