Imam Muhamed Sytari

Frymëra kryqtare mesjetare
që nxisin urrejtje kombëtare, fetare, njerëzore!

(Shkodër, më 6 mars 2010) 

E kam dëgjuar disa herë atë fjalim të çuditshëm! E kam dëgjuar me habi, por edhe pa habi! Me habi, duke marrë parasysh kurajon e përzier me servilizëm të një prifti shqipfolës, që duke përzier kurajon për të hedhur vrer mbi muslimanët, përzier me servilizmin ndaj vendit që i ha bukën, nxit urrejtje kombëtare, fetare e humane!
               

E kam dëgjuar atë fjalim të frikshëm (por aspak frikësues, sepse kjo është natyra e këtij soji) të priftit shqipfolës që krahason të vrarët e kasaphanës njerëzore të Srebrenicës me diçka që për etikë të shkrimit, misionit e vetë tragjedisë makabre në fjalë, nuk mund ta riprodhoj siç me krenari e deklaronte ai, prifti mesjetar i kohëve tona!
               

E kam dëgjuar me neveri lutjen e tij kryqtare për krahasim të fatit të tyre të hidhur me atë të vëllezërve të mi kosovarë, që falë All-llahut e fituan lirinë e tyre me shumë vuajtje, dhembje, sakrificë e humbje shpirtrash burrërorë!
               

E kam dëgjuar thirrjen e tij, me të cilën kryqëzon shpirtin e madh të bashkëjetesës ndër shqiptarë, atë shpirt të madh që buron nga Kur’ani Famëlartë, tradita e profetit më të madh, të cilin asnjëherë s’e njohën publikisht, ndaj të cilit patën kurajon dhe gjakftohtësinë për të hedhur vrerë kohë më parë në Gjermani!? E kam dëgjuar dhe nuk më shkakton habi; kjo është natyrë e patjetërsueshme e atyre për të cilët Kur’ani urdhëron: “As jehuditë, e as krishterët kurrë nuk do të jenë të kënaqur me ty deri sa ta pasosh fenë e tyre”[1]!
               

E kam dëgjuar atë fjalim të kobshëm të atij prifti mesjetar dhe ndër mend më erdhën dijetarët e djegur në turrat e drurit, librat e tyre të masakruar, bibliotekat e djegura e lumenjtë me ngjyrë të tjetërsuar nga boja e librave të dijetarëve tanë gjithashtu; kështu janë kryqtarët mesjetarë! Kur nuk patën mëshirë, respekt, nderim e vlerësim për dijetarët e tyre si të kishin për dijetarët tanë?!
               

E kam dëgjuar atë fjalim! E lexova edhe letrën e tij të hapur, ku çuditërisht mundohet të justifikohet me aktivitetin 43 vjeçar për atë që “emocionalisht” ka deklaruar. Zotëri, “qeni” është qen, “bishti” është bisht dhe këto fjalë të dala nga goja e tij nuk kanë nevojë as për koment as për nëntekst as për kontekst! Ndërsa ai “plaku që s’e pyet njeri”, në kohën e fjalimit të priftit shqipfolës, ka qenë myftiu i Detroitit (e përtej tij), pra zëri më i lartë e zyrtar i muslimanëve shqiptarë atje, Imam Vehbi Ismaili, rahmet pastë. Ai me një deklaratë serioze e ka dënuar aktin që edhe prifti e dënon por.., mesjetarisht! 
               

Nuk e di se ku ka më turp sesa një prift shqipfolës të fyejë një komb, një komunitet e një fe, kaq banalisht sa rasti në fjalë! Muslimanët nuk janë qenër me bishta! Shqiptarët nuk janë të tillë! Ata 1 milion e 900 mijë krijesa humane nuk janë qimoshë si qimoshi me të cilin i krahason prifti shqipfolës (aspak shqiptar), por vëllezërit tanë shqiptarë kosovarë!
Imagjinoni për pak sikur njëri nga Imamët e nderuar shqiptarë të Amerikës (a kudo në botë) të kishte folur në këtë mënyrë..!?         A do kishte justifikim për të?!
               

E kam dëgjuar dhe e kam dënuar atë fjalim! Ai vetëm duhet dënuar! Frymëra mesjetare kryqtare të atij soji, jo vetëm që e dëmtojnë harmoninë tonë kombëtare e fetare (për të cilën kemi punuar, punojmë e do të punojmë me shumë sinqeritet), por kthehen në një kërcënim serioz për të ardhmen e shëndoshë të marrëdhënieve tona ndërfetare!
               

Shpirtrave të masakrave të kriminelëve serbë, që justifikohen se luftuan kundër “fondamentalizmit islam”, u qoftë xhenneti dhe mëshira e All-llahut! Agresorëve të tyre, ndëshkimi hyjnor dhe zemërimi i brezave! Priftit kryqtar mesjetar që dëshiroi fatin e dëshmorëve të Srebrenicës edhe për vëllezërit tanë në Kosovë, TURPI i një kombi, me të cilin ai nuk mund të ketë më asnjë lidhje pas fjalimit të tij të neveritshëm!
               

Sikurse lutem që përfaqësuesit më të lartë të kishave katolike në trojet shqiptare të distancohen publikisht nga kjo deklaratë e ulët, nxitëse e frymërave kryqtare mesjetare, shkatërruese të harmonisë fetare, kombëtare e humane!

Imam Muhamed SYTARI
Shkodër, më 6 mars 2010

[1] Kur’ani, Bekare, 120.