Muhamed Sytari

Duke pritur ditën e lindjes së Resulull-llahit (a.s)

(Shkodër, më 1 mars 2009) 

Të xhumanë e fundit të muajit shkurt, nëpërmjet minberit të xhamisë së Tophanës, thirrësi islam Muhamed Sytari ka folur mbi dashurinë e All-llahut për krijesat dhe reflektimin e saj në realitetin njerëzor.

Në hyrje të hytbes së tij, ai ka njoftuar të pranishmit për rëndësinë e këtyre ditëve, të cilat na lidhin me përkujtimin e lindjes së profetit Muhammed (a.s). Në lidhje me këtë, në mes të tjerave ka thënë: “Po afron dita e madhnueshme, në të cilën përkujtojmë së bashku ngjarjen më të rëndësishme të historisë së njerëzimit! Po afron ajo ditë e bukur e pranverës së parë, në të cilën përkujtojmë së bashku lindjen e fëmijës më të mrekullueshëm në historinë e njerëzimit! Po vjen dita, në të cilën përkujtojmë së bashku lindjen e më të dashurit, më të privilegjuarit, më të zgjedhurit e më të afërtit krijesë me Zotin e gjithësisë, pejgamberin tonë, hz. Muhammedin (a.s)! Po vjen dita, ku të gjithë ne, në një formë a një tjetër, duhet të përpiqemi ta përjetojmë lindjen e pejgamberit (a.s), jo si një ditë e nje datë, por si një realitet i përshpirtshëm që duhet përjetuar e jetuar në prehrin e tij!”.

Më pas, duke bërë lidhjen e kësaj ngjarje me realitetin besimor të secilit, Sytari ka vazhduar: “E, teksa bëhemi gati për përjetimin e kësaj “lindje” të mrekullueshme, si një besëlidhje e re me fenë tonë, me All-llahun, me vetë Resulull-llahin (a.s), më vjen para syve ajo ditë e bukur në të cilën sahabiu Selemetu ibnul-Ekva (r.a) vinte në Medine për t’i dhënë besën pejgamberit (a.s)… Ejani me mua, ta përjetojmë së bashku atë moment të begatë, për të cilin, personazhi i saj tregon: “Ia dhashë besën Resulull-llahit (a.s) me këtë dorë, pastaj ia puthëm dorën dhe nuk e refuzoj!” Dhe vite më pas, pasi pejgamberi (a.s) kishte ndërruar jetë dhe Seleme ishte shpërngulur në Rebdhe, një rrethinë e Medines, disa sahabë të rinj e vizitojnë dhe pasi i kërkojnë t’i tregojë për besën e Resulull-llahit (a.s), u tregon dhe u nxjerrë dorën, me të cilën i kishte dhënë besën Zotërisë së bijve të Ademit. Në këtë moment, ata ngrihen dhe e puthin dorën me të cilën ai kishte shtrënguar dorën e pejgamberit (a.s)!

Dhe kjo ngjarje, motra dhe vëllezër, më merr për dore drejt besëlidhjes së re, e cila rigjenerohet brez pas brezi dhe vit pas viti me Resulull-llahin (a.s)!

Sa herë që vjen kjo ditë e bukur e pranverës në të cilën u lind drita e njerëzimit, duhet të na vijë para syve besëlidhja e Selemtu ibnul-Ekvasë dhe djemve të rinj që e puthën dorën e tij, me të cilën kishte shtrënguar dorën e pejgamberit (a.s) ditën e besëlidhjes!”

Më pas nëpërmjet ajeteve dhe haditheve, pasi ka folur për përkushtimin e pejgamberit (a.s), ai ka treguar sesa fatlum është ai njeri që përfiton dashurinë e All-llahut në këtë botë dhe sa mjeran është ai që meriton urrejtjen e Zotit të tij, pas së cilës mbetet njeri i pashpresë, meskin, i humbur!

Hytbeja e xhumasë në xhaminë e Tophanës, është ndjekur nga një numër i madh të rinjsh dhe intelektualësh që kishin tejmbushur haremin e faltores.

 Ahmed Mahiri