ZOTI IM TI JE QËLLIMI IM DHE PËLQIMI YT ËSHTË KËRKESA IME!

Duaja- arma sekrete e besimtarit

(Shkodër, më 26 qershor 2009) 

Nëpërmjet minberit të xhamisë së Tophanës, në xhumanë e datës 26 qershor 2009, hatibi i kësaj xhamie, thirrësi islam Muhamed Sytari ka nisur një cikël të ri hytbesh, rreth dobive dhe sekreteve të duasë, lutjes, me të cilën njeriu i drejtohet Zotit Fuqiplotë në momente të ndryshme të jetës së tij.

Në hytben e tij, Sytari është përqendruar te logjika e duasë, me të cilën njeriu i drejtohet Zotit të tij. Gjithashtu ai ka treguar se përse njeriu duhet të lutet dhe të pajiset me sekretet e saj, në shërbim të besimit, harmonisë dhe qetësisë së tij në jetë.

“Raporti i njëriut me duanë, është si raporti i fëmijës me prindin e tij.  Një marrëdhënie normale dhe krejtësisht legjitime. Fëmija ka nevoja të shumta, për të cilat i drejtohet natyrshëm prindit të tij. Poashtu edhe besimtari, në momentet më të vështira të jetës, por jo vetëm, i drejtohet pa ndrojtje Zotit të tij, që është i Plotfuqishëm, Dëgjues, Posedues i gjithësisë dhe i shkaqeve të çdo gjëje në këtë jetë.”- ka thënë në fillim të këtij arsyetimi hatibi i Tophanës.

Më pas, nëpërmjet ajeteve kur’anore, haditheve të sakta dhe ngjarjeve reale, ai ka vërtetuar domosdoshmërinë e angazhimit të njeriut me lutjen dhe vlerën e madhe që ka ajo në jetën e tij.

Gjatë hytbes së tij, thirrësi islam Muhamed Sytari nuk ka lënë pa përmendur as sekretet e shumta që ka duaja, sidomos në parandalimin e “dëmeve dashakeqe që mund t’i ndodhin njeriut nga zilija, xhelozia ekstreme, smira e dashakeqësia e të tjerëve. Njeriu që lutet në vazhdimësi, pajiset me një imunitet hyjnor, i cili është i padepërtueshëm nga çdo lloj ndikimi fizik e material, me të cilin njerëz të ligj mundohen të dëmtojnë të tjerët, nga padija e tyre, mungesa e besimit dhe shpirtvogëlsia”.

“Njeriu që vazhdimisht lutet, e përmend në vijimësi All-llahun dhe mbështetet me besim në Të, është i mbrojtur nga e keqja e të këqinjve, cytjet e tyre, sprovat dashakeqe etj.”- ka mbaruar ai hytben e kësaj xhumaje.

 

V. Mehmeti