Imam Muhamed Sytari

Bashkëjetesa në Mesdhe

(A nuk është koha që ne, klerikët të marrim iniciativë për të vënë në jetë këto cilësi fisnike...)

Konferenca Islamo-Kristiane
Maltë, 1987

Me emrin e Zotit Mëshiruesit Mëshirëbërisit
 
Bekimet dhe Paqja qofshin mbi të dërguarit tanë Muhammedin, Isain, Musain dhe mbi të gjithë Profetët dhe Apostujt e të Dërguarve të Zotit.

Vëllezër dhe motra, fjala “bashkëjetesë”do të thotë se ka dy ose me shumë parti që dëshirojnë të jetojnë së bashku në paqe, pa grindje, zënka e konflikte. Unë besoj se kjo nuk është ndryshe nga një grup njerëzish që kanë rënë dakord të jetojnë së bashku në një shtëpi dhe të gëzojnë lehtësitë e saj. Kjo gjithsesi nuk garanton se do të ketë dashuri, kuptim, harmoni, devocion ose sakrificë në mes të gjithë individëve, sepse në çdo moment shtëpia mund të shembet për arsyen më të thjeshtë.

Siç e dini Zoti i dërgoi profetët dhe të Dërguarit, të cilët ishin elita e njerëzimit, të zgjedhur prej Tij për të marrë përsipër përgjegjësinë e sjelljes së lumtur te njeriu, pavarësisht ngjyrës, vendndodhjes, racës ose pasurisë, vazhdimisht duke i sjellë paqe të gjithë krijimit.

Kjo elitë e zgjedhur erdhi me dije të vërtetë dhe me vlera të larta morale. Ata bënë thirrje për largim nga ndarja dhe konfliktet. Ata kapërcyen shpirtrat e njerëzve në rangun e engjëjve, kështu që toka u bë parajsë për besimtarin për të jetuar para se të shkojë në Parajsën Qiellore. Profeti i Islamit, (paqja qoftë mbi të) e përmblodhi mesazhin e tij duke thënë: “Unë u dërgova si mësues, unë u dërgova për të kompletuar vlerat e larta morale”. Kur’ani shpjegon gjithashtu mesazhin e profetit Muhamed në ajetin që vijon: “Është Ai që u solli analfabetëve një të Dërguar nga gjiri i tyre, për t’u lexuar atyre shpalljen e Tij, për t’i pastruar dhe për t’u mësuar Librin dhe Urtësinë, ndonëse ata me parë ishin vërtetë në humbje të plotë”- (62/2).

Ju mund të jeni dakord me mua që Mesdheu ka dëshmuar periudha të bukura, të arta, në të cilat qytetërimi lulëzoi dhe lumturia mbizotëroi. Ai ka dëshmuar gjithashtu periudha shumë të errëta në të cilat, vuajtja, mjerimi dhe varfëria mbizotëruan. Një vështrim edhe më i kujdesshëm në historinë e tij do të zbulojë se periudha të arta ekzistuan kurdoherë që feja e vërtetë mbizotëroi dhe të gjithë njerëzit, sundues dhe subjekte, të pasur e të varfër, klerikë dhe laikë njëlloj, iu përmbajtën mësimeve të saj. Kur këta njerëz devijonin nga bukuria, esenca dhe dhuratat e fesë, vuajtje dhe fatkeqësi ranë mbi ta. Ato u treguan atyre se ishin larg të ndjekurit të fjalës së Zotit.

Feja nuk mund të kënaqet me bashkëjetesë të thjeshtë sepse kjo është më e pakta që ajo kërkon. Ajo kërkon vëllazëri të vërtetë, dashuri dhe altruizëm.

Ju kërkoj që të më lejoni t’ju prezantoj disa mësime islame dhe kristiane për këtë problem.

Në nivel individi profeti Muhammed thotë: “Asnjë prej jush nuk është besimtar derisa të dëshirojë për të tjerët atë që do për veten e tij” dhe “Mysliman është ai që, nga gjuha dhe dora e tij njerëzit janë të sigurt”.

Kështu, të gjithë rreth një myslimani duhet të ndjehen lirshëm dhe komod duke e ditur që ai nuk do t’u bëjë ndonjë të keqe, përderisa ai është bërë më i afërt me një engjëll se sa me një qenie njerëzore. Ai është i përgatitur për të vuajtur që të ushqejë të tjerët dhe nuk do të flejë asnjë çast derisa ai të risigurohet rreth tyre.

A kërkoi Jezusi më pak kur tha: “Duajeni fqinjin tuaj dhe siguroni ata që ju mallkojnë ju”? A nuk bënte thirrje për të ushqyer të uriturit dhe të kujdeseshin për të sëmurët, dhe thoshte se ai që bënte këtë e bën për hir të Zotit të tij, i Cili do ta shpërblejë për këtë?

Besimtar është ai që kujdeset për familjen dhe nuk punon vetëm për të furnizuar ato me nevojat e tyre të përditshme. Preokupacioni i tij i vazhdueshëm është të ngulisë brenda tyre karakterin më të lartë moral dhe pastërtinë në zemër. Në të vërtetë familje ideale është ajo që bën të gjithë ata që vijnë në kontakt me të, të lumtur. Profeti Muhammed thotë: “Secili prej jush është bari dhe secili prej jush është përgjegjës për kopenë e tij”.

Shoqëria është e lumtur dhe e qetë me një kombinim të tillë familjesh sepse nuk ka injorancë, varfëri ose sëmundje në të. Ajo është një shoqëri e dijshme që i mëson të tjerët në fjalë, veprime e vepra. Njerëzit e të gjithë feve dhe sekteve jetojnë duke gëzuar të gjithë lirinë dhe respektin. Profeti Muhammed thotë: “Kushdo që i bën keq një qytetari kristian ose hebre (dhimmijj) ma bën mua atë”.

Guvernatori i kësaj shoqërie ose komuniteti nuk diskriminon ndërmjet të voglit dhe të madhit, ose në mes të pasurit dhe të varfrit, sepse janë të gjithë të barabartë në të drejta dhe detyra.

Vëllezër dhe motra, mbështetja e të dobëtit dhe të shtypurit është shqetësimi kryesor i atij që është përgjegjës i kësaj shoqërie. Misionet islame në lindje dhe perëndim shkuan jo për ndonjë interes material, shfrytëzimi apo kolonizimi, por për eliminimin e padrejtësive e shtypjes e t’u jepnin njerëzve të drejtën e tyre për dije, mësim dhe dinjitet. Ato ishin misione pioniere që u kujdesën për të drejtat njerëzore para se të tjerët ta bënin atë. Ato, atje, u kujdesën edhe për të drejtat e kafshëve duke pasur mirë në mend se Krijuesi i gjithësisë, i shpërblen bamirësit dhe dënon keqbërësit edhe ndaj kafshëve. Profeti Muhammed na mëson duke thënë: “Një grua hyri në xhehnem për shkak të një maceje, të cilën e mbylli brenda, as nuk e ushqente dhe as nuk e lejonte të gjente ushqimin vetë” dhe thotë: “Një grua mëkatare hyri në xhennet sepse ajo i dha ujë një qeni të etur. Zoti e pranoi atë vepër të mirë”. Profeti Muhammed gjithashtu thotë: “Të gjithë krijesat janë vartësit e Zotit, më i dashuri tek Zoti është ai që i ndihmon më shumë ata”.

A nuk është koha që ne, klerikët të marrim iniciativë për të vënë në jetë këto cilësi fisnike tek ne me të gjithë vërtetësinë dhe devocionin, në atë mënyrë siç u realizuan tek dishepujt e Jezusit dhe Muhammedit? A nuk është koha që vendet më të avancuara të ndihmojnë me veprim dhe shpirt ato që janë lënë pa dije dhe teknologji për të vënë në jetë atë që Profeti Muhammed thotë në mesazhin e tij të ndritur: “Ai që ka ujë të tepërt duhet t’ia japë atij që nuk ka. Ai që ka ushqim të tepërt t’ia japë atij që s’ka. Ai që ka mjete transporti të tepërta t’ia japë atij që s’ka”.

Kështu nuk do të këtë vetëm bashkëjetesë por gjithashtu dashuri, harmoni, sakrificë dhe plotësim të objektivave të larta të fesë tonë të shpallur. Profeti Muhammed thotë: “Ngjashmëria e besimtarëve në dashurinë dhe mëshirën e tyre për njeri-tjetrin është ajo e një trupi: kur ka një sëmundje në njërën pjesë të tij të gjitha pjesët e tjera reagojnë me ethe”.

Le të përpiqemi të gjithë të plotësojmë këtë dhe le të kuptojmë se Zoti i Gjithësisë i sheh veprat tona dhe i shpërblen punëmirët dhe i dënon keqbërësit. Zoti thotë në Kuran: “Thuaj: ”Punoni, se All-llahu, i dërguari i Tij dhe besimtarët do të shohin punën tuaj”- (9/105).

Paqja qoftë mbi ju të gjithë.